Skip to main content
فهرست مقالات

ما و فردوسی، فردوسی و باور زمان

نویسنده:

کلید واژه های ماشینی : فردوسی و باور زمان ، عالم آدمیان عالم سازندگی ، میشکسـتند تـا سـال نو ، آدم ، نـو ، سبوی کهنۀ پارین ، سبوی ، زمان‌شناس ، خاتم ، فرهنگ

خلاصه ماشینی:

"تشخیص ماهیـت زمـان با همۀ جنبه هایی که از درک مقتضیات حال و ژرفای فرهنگی و فلسفی در آن نهفتـه اسـت ، از یک سو و تطبیق آن بر فرایندهای تاریخی و انسانی از سوی دیگر زمان شناس را وامیدارد که در آن واحد گذشته و آینده را با هم جمع کند و تفسیر اکنـون خـود را در پرتـو آنچـه از گذشـته آموخته ، زنده تر و پوینده تر ببیند. پدران ما در پایان هر سال سبوی کهنه را میشکسـتند تـا سـال نو را با سبوی نو بیاغازند، ما را چه شده است که به همان سبوی کهنۀ پارین و پیـرارین بـس کـرده ایـم . فردوسی در زمانۀ خود نو شده بود و میدانست کجای تاریخ زندگی میکند و مردمان زمانـۀ او به چه چیزی نیاز دارند، او فرزند زمان خویشتن بود. زبـان ، اندیشـه ، درونمایه و گفتمان شاهنامه در زمانۀ خود نو بود و این نوشوندگی را در آینـده هـایی تـا همـین نزدیک به روزگار ما پایدار کرد."


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.