Skip to main content
فهرست مقالات

در مسیر تربیت بازی را جدی بگیرد! (قسمت اول)

خلاصه ماشینی:

"ارتقای هوش را از هنگام تولد و ماه‌های نخست زندگی نوزاد می‌توان آغاز کرد، ولی برای نوزادی که امکان خواندن، فهمیدن و نوشتن ندارد، انجام چنین کاری چگونه ممکن است؟ همة چیزهایی که باید به ذهن کودک زیر هفت سال وارد شود، تنها و تنها از راه حس و تجربة عینی امکان‌پذیر است. امام صادق(علیه السلام) می‌فرماید: «دع إبنک یلعب سبع سنین و یؤدب سبعا و ألزمه نفسک سبع سنین( 3 )؛ آنچه که از مجموع این روایات به چشم می‌خورد نقطة مشترک میان همة آن‌هاست؛ یعنی همان آزادی کودک برای بازی تا سن 7 سالگی بازی در این دوره، برای طفل پایه و اساس پیشرفت‌ها و موفقیت‌های آینده است؛ زیرا هرچه بیشتر و بهتر بازی کند تا آنجا که خللی به سعادت او وارد نگردد و ارزش‌های معنوی و اخلاقی و اجتماعی زیر پا گذاشته نشود، تجربة بیشتری آموخته و دارای روحیه‌ای پر نشاط خواهد بود. بازی وسیله‌ای برای شناخت روحیات و استعدادهای کودکان و یکی از ابزارهای آموزش و پرورش اخلاقی و اجتماعی آنان است و زمینه را برای ورود کودک به زندگی واقعی فراهم می‌سازد. از این رو، پدر و مادر باید هنگام بازی، کودکان را به طور نامحسوس زیر نظر گیرند تا به دانستنی‌های جامعی از کودک خود دست یابند؛ دانستنی‌هایی دربارة چگونگی واکنش‌های اجتماعی میان کودکان؛ چگونگی سخنانی که میانشان رد و بدل می‌شود و عصبانیت‌هایی که در بازی بروز می‌دهند؛ روش تعبیر کودک از بیم‌ها، نیازها، خواسته‌ها و مشکلات خود، به ویژه در حالت تکرار فزاینده؛ چگونگی رفتار کودکان از حیث نرمی و خشونت و اضطراب‌های عاطفی و مقایسة آرای آنان با والدین؛ به ویژه هنگامی که کودک نقش پدر یا مادر را بازی می‌کند."

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.