Skip to main content
فهرست مقالات

نسبی‌گرایی در ژئومورفولوژی

نویسنده:

علمی-پژوهشی/ISC (20 صفحه - از 1 تا 20)

تغییر بینش پژوهشگران نقطة عطفی در تغییر ادبیات، منطق حاکم بر پژوهش، و حتی نوع ریاضیاتی است که آن‌ها در پژوهش‌های خود به‌کار می‌گیرند. بنابراین، شناخت ریشه‌های نظری روش‌ها کمک موثری است در درک بهتر پژوهشگر دارد. نسبی‌گرایی از مفاهیمی است که ابعاد مفهومی متعددی دارد. به‌ طور کلی، دیدگاهی است در شناخت‌شناسی که الزام قطعیت را نفی، دلالت را جایگزین علیت، و دال و مدلول را جایگزین اصل علت و معلول می‌کند. نسبی‌گرایی همان اندازه در اندیشة سوفسطائیان و هرمونتیست‌ها مطرح است که در میان دانشمندان علوم تجربی، معرفت‌شناسی سیستمی، ترامتنیت، و عرفان و اشراق دیده می‌شود. این مطالعه برگرفته از رساله‌ای در دانشگاه خوارزمی است. در این مطالعه، با روش تحلیل گفتمان، دیدگاه هفت شخصیت‌ برجسته در حوزة معرفت هرمنوتیک، علمی، سیستمی، ترامتنیت، و عرفان و اشراق دربارة نسبی‌گرایی باز‌خوانی و با آنچه گیلبرت در ژئومورفولوژی نسبی‌گرایی نامیده، مقایسه شده است. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد: - ده مفهوم مستقل از نسبی گرایی در دستگاه های معرفتی گوناگون به کار گرفته شده است؛ - گیلبرت نخستین ژئومورفولوژیستی است که ایان مف هاوم را در وجاه اساتعلایی و عمیاق آن در سال 1886 در مطالعات و روش خود به کار گرفته است.

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.