Skip to main content
فهرست مقالات

پرسش های شما پاسخ های ما

(3 صفحه - از 125 تا 127)

خلاصه ماشینی:

"البته مشکل ما این است که تصور می‌کنیم فقط اعتقاد داشتن و دوست داشتن پیامبران و ائمه(علیهم السلام) مشکل گشاست، و یا گمان می‌کنیم آموزه‌های پیامبران منحصر در چند عمل عبادی و به اصطلاح "اخروی" است، بلی در این صورت حق با شماست و چه بهتر که کافر باشیم و به اعتقادی ذهنی و بی تأثیر در زندگی روزمره خود را سرگرم نکنیم، اما قرآن کریم می‌فرماید: ((ءامن الرسول بما أنزل إلیه من ربه والمؤمنون کل ءامن بالله ... منظور از علم به اسماء چیست؟ و چرا خداوند آن را به آدم آموخت؟ آیا ملائکه نمی‌توانستند آن‌ها را بیاموزند؟ آیا آموختن آن‌ها فقط مخصوص حضرت آدم(علیه السلام) است یا سایر افراد بشر هم می‌توانند بیاموزند؟ و اگر قابل فهم و درک ما نمی‌باشد؛ چرا باید به آن اعتقاد داشته باشیم؟ پاسخ: این پرسش را از استاد بزرگوار، حضرت آیةالله جوادی آملی می‌پرسیم. چرا این همه در قرآن و کلمات معصومین(علیهم السلام) به ویژه فرمایشات امیرالمؤمنین(علیه السلام) سفارش به یاد مرگ شده است، آیا موجب حزن و اندوه و ناامیدی انسان نمی‌شود و آیا مانع نشاط نیست و گوشه‌گیری و انزوا ایجاد نمی‌کند؟ پاسخ: یاد مرگ برای آن است تا غرور و تکبر و غفلت و عربده کشی بعضی را در هم بشکند و عیاشی‌های حیوانی برخی را در هم بریزد. آیا فقر سرچشمه‌ی گناهان نیست؟ پاسخ: پرسش شما را این گونه نیز می‌توان بیان کرد: چرا با جنگ و کشتار و افتادن از پرت‌گاه، انسان آزموده می‌شود؟‌اگر گلوله و ترکش به قلبش بخورد و یا گردنش بشکند و یا قطع نخاع شود، کارش تمام است و دیگر موضوعی برای امتحان نمی‌ماند."

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.