Skip to main content
فهرست مقالات

سیر نماز جمعه در زمان ائمه معصومین علیهم السلام

نویسنده:

(6 صفحه - از 42 تا 47)

خلاصه ماشینی:

"( 1 ) قطعا با مدینه تناسب دارد و کسی در اصل این معنا تردید نمی‌کند، زیرا یهودیان مدینه در اطراف آن مستقر بودند و نیاکان ایشان از چند قرن قبل از تولد پیامبر(صلی الله علیه) و ظهور اسلام ـ به گفتة خودشان ـ برای درک حضور آخرین سفیر الهی از شامات به حجاز و مدینه که آن زمان یثرب خوانده می‌شد، مهاجرت کردند( 2 ) و این از شگفتی‌ها و عبرت‌های عجیب تاریخ است که پس از دیدن پیامبر اسلام(صلی الله علیه)، علی‌رغم اینکه اطمینان یافتند که او همان پیامبر موعود است، ولی نه تنها اکثریت قریب به اتفاق ایشان به او ایمان نیاوردند؛ بلکه با مخالفین وی، اعم از مشرکین و منافقین، هم‌دست شده و پیمانی را که از ابتدا با حضرت مبنی بر عدم توطئه بر ضد اسلام در قبال حمایت حاکمیت نبوی(صلی الله علیه) از خون، عرض و اموال ایشان بسته بودند، محترم نشمرده و در چند ماجرای مهم، به یاری مشرکان و منافقان شتافتند و از پشت به مسلمانان خنجر زدند. از شخصیت‌هایی که در دو بعد تفسیری و تاریخی از عامه این معنا را نقل کرده‌اند محمدبن جریر طبری است که علاوه بر کتاب تاریخی مهم خودش موسوم به تاریخ طبری، در تفسیر این سوره به این معنا تصریح کرده و ضمن بیان آیه می‌نویسد: «اولین نماز جمعه را حضرت(صلی الله علیه) در بین قبیلة بنی‌سالم‌بن عوف در مدینه اقامه کرده و بعدها آن مکان به عنوان مسجد انتخاب شد»( 5 ) و سپس خطبه حضرت را در ادامة آن نقل کرده است. مؤید دلیل اول این است که از امیرالمؤمنین(علیه السلام) و امام حسن مجتبی(علیه السلام) که دارای خلافت ظاهری و حاکمیت نیز بودند، خطبة جمعه به جای مانده است؛ اما به غیر از ایشان از دیگر امامان(علیهم السلام)، گزارشی در مورد اقامة جمعه نرسیده است و می‌توان تصور کرد که به دلیل اهمیت این فریضه در بین خودشان و اصحاب، این واجب را اقامه کرده و در برخی موارد نیز، برخی از اصحاب را برای این معنا در نقاط خاصی منصوب می‌نمودند."

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.