Skip to main content
فهرست مقالات

ابواب خیر

نویسنده:

(4 صفحه - از 2 تا 5)

خلاصه ماشینی:

"( 1 ) چه می‌توان گفت و نوشت درباره‌ی آشنای مجهول القدری که ابراهیم خلیل الرحمن(علیه السلام) بعد از طی مراحل عبودیت و نبوت و رسالت و خلت و امامت و سربلند بیرون آمدن از بلاها و امتحان‌های بزرگی چون آتش نمرود و ذبح فرزند دلبندش اسماعیل آن هم در هنگام پیری خاضعانه دست دعا بر می‌آورد که خداوند او را از زمره‌ی صالحین یعنی صلحایی که رفیع‌ترین قله‌ی عبودیت را فتح کرده‌اند یعنی محمد و آل محمد(صلی الله علیه و آله) قرار دهد و خداوند نیز این دعا را مستجاب می‌کند که در آخرت و نه در دنیا او را به آنان ملحق کند. این مقام یعنی عبودیت محض مقامی است که آن بزرگوار در اواخر عمر شریفش در هنگام بنای خانه‌ی توحید کعبه‌ی مشرفه بعد از وصول به مقام امامت از خداوند درخواست کرد که: (ربنا واجعلنا مسلمین لک و من ذریتنا أمة مسلمة لک وأرنا مناسکنا و تب علینآ إنک أنت التواب الرحیم﴾( 2 ) و خداوند متعال این درخواست را اجابت فرمود در آن‌جا که می‌فرماید: (ومن یرغب عن ملة إبراهیم إلامن سفه نفسه و لقد اصطفیناه فی الدنیا و إنه فی الأخرة لمن الصالحین﴾( 3 ‌) چه می‌توان گفت و نوشت درباره‌ی آن‌که حجة الله علی الاولین و الآخرین است و همه‌ی انبیا مبهوت و متحیر اویند و هیمنه‌اش هوش را از همه‌ی آنان ربوده است. و اما امام همام حضرت علی‌بن موسی‌الرضا(علیه السلام) او عالم آل محمد(صلی الله علیه و آله) و امام رؤوف و شمس شموس و انیس نفوس و پاره‌ی تن رسول خداست که فرمود: «به زودی پاره‌ی تن من در زمین خراسان مدفون گردد و هیچ مؤمنی زیارت نکند او را مگر آن‌که حق تعالی بهشت را از برای او واجب گرداند و بدنش را بر آتش جهنم حرام گرداند."

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.