Skip to main content
فهرست مقالات

تجزیه پویای فقر در طی چهار برنامه توسعه ایران: بر اساس روش جدید تجزیه شش جزئی

نویسنده:

علمی-پژوهشی (وزارت علوم)/ISC (23 صفحه - از 179 تا 201)

تجزیه فقر، اطلاعات مفیدی در مورد عوامل موثر بر فقر ارائه کرده و در انتخاب سیاست های مناسب جهت کاهش آن به سیاستمداران کمک می کند. روش های تجزیه بخشی راوالیون و هیوپی(1991) و تجزیه برابری-رشد دت و راوالیون (1992) پرکاربردترین روش های تجزیه فقر می باشند، اما وجود اجزای مبهمی چون جزء باقی مانده وجزء کنش متقابل در این روش ها باعث شد که فیوجی(2014) روش جدیدی ارائه کند که فاقد اجزای مذکور بوده و دارای برخی ویژگی های مطلوب مانند اصول سازگاری معکوس زمان و جمع پذیری زیردوره است. در این مقاله، به پیروی از فیوجی (2014) و با استفاده از داده های هزینه- درآمد خانوارهای روستایی و شهری کشور، فقر در طی چهار برنامه توسعه در دو بخش شهری و روستایی کشور به شش جزء جابه جایی جمعیت، توزیع مجدد درون گروهی، توزیع مجدد بین گروهی، رشد اسمی، تورم و تغییر روش شناسی، تجزیه شده است. نتایج نشان می دهد که سه عامل جابه جایی جمعیت، توزیع مجدد درون گروهی و تورم، بیشترین سهم را در تغییرات فقر (افزایش یا کاهش آن) در مناطق شهری و روستایی دارند. بر اساس نتایج، جهت کاهش فقر در مناطق روستایی، سیاست های رشد فقر زدا و کاهش دهنده مهاجرت و در مناطق شهری نیز سیاست های رشد محور توام با بازتوزیع توصیه می شوند. همچنین در تمام دوره ها، تورم چه در مناطق شهری و چه روستایی، از عوامل افزایش دهنده فقر بوده، لذا کنترل آن می تواند در بهبود فقر موثر واقع شود.

Poverty decomposition provides useful information about the factors affecting poverty and helps the politicians to choose suitable poverty reduction policies. In this context، sectoral decomposition (Ravallion-Huppi، 1991) and growth– equality decomposition (Datte- Ravallion، 1992) are the most widely used methods for poverty decomposition. But the ambiguous elements (such as residual and interaction terms) existing in these methods resulted in developing a new decomposition method by Fujii (2014). His decomposition method is residual-free and has some desirable properties including time-reversion consistency، and sub-period additivity. In the present study، following Fujii (2014) and using Iran’s rural and urban household expenditure and income data، the poverty is decomposed into six components: population shift (PS)، within-region redistribution (WR)، between-region redistribution (BR)، nominal growth (NG)، inflation (IF)، and methodological change (MC). The results show that population shift (PS)، within-region redistribution (WR) and inflation components explain the highest portion of the poverty changes in the urban and rural areas. Based on the results، the pro-poor growth policies and immigration-reducing policies are recommended for reducing rural poverty، while the growth-oriented policies with redistribution are recommended for decreasing urban areas. In all periods، inflation is the main poverty-increasing factor in both urban and rural areas; therefore، controlling inflation can reduce poverty rates.


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.