Skip to main content
فهرست مقالات

مفهوم و آیین دادرسی دعوا و رأی غیرقابل تجزیه و تفکیک

نویسنده:

علمی-پژوهشی (وزارت علوم)/ISC (21 صفحه - از 219 تا 239)

آیین دادرسی به دعوا و رأی غیرقابل تجزیه و تفکیک در نظام حقوقی ایران با ابهام و اجمال جدّی مواجه است. حتی یک تعریف ساده از قابلیت یا عدم‌قابلیت «تجزیه» و «تفکیک» در قانون دیده نمی‏شود تا بتوان مفهوم و مصداق «دعوای قابل تجزیه» و «رأی قابل تجزیه و تفکیک» را یافت. این موضوع دامنگیر رویة قضایی نیز شده است. هرگاه مسئلة جدا کردن بخشی از خواسته و صدور رأی در زمینة آن قسمت از خواسته که مقتضی صدور رأی است باشد، موضوع ناظر به «قابلیت تجزیة دعوا» است و هرگاه مسئلة سرأیت رأی به اشخاصی در میان باشد که در دادرسی ناشی از اعمال یک طریقة شکایت «شرکت نکرده‏اند» یا «شرکت داده نشده‏اند»، موضوع به «رأی قابل یا غیرقابل تجزیه و تفکیک» مربوط است. نگاه حقوق فرانسه به رأی غیرقابل تجزیه و تفکیک نفی نمایندگی میان‏ آنان و لزوم طرف قرار گرفتن همة این اشخاص هنگام اعمال یک طریقة شکایت است. در حقوق ایران، نظریة تسری مفاد رأی پذیرفته شده، که تا حدّی به نظریة نمایندگی نزدیک است.

The Notion and Procedure in “Indivisible Litigation” and “Indivisible Judgment” in our country is very vague and insufficient. We cannot find a simple definition on it so the concept and example of it is very delicate and controversial. This is also a matter of Jurisprudence and case law in our legal system. We do not recognize a reliable border between these two concepts. When the question is about separation of a “part of a litigation” this is the case of divisible litigation but when the case is “effects of a judgment” to other parties of a litigation that not have participated in way of attack on judgment the case is the indivisibility of judgment. The theory of representation between parties is not fully accepted in French Law and in our legal system sharing and transferring the effects of judgment has been allowed.


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.