Skip to main content
فهرست مقالات

اصول و مبانی شرح تطبیقی (با تکیه بر شرح مثنوی شریف)

نویسنده:

علمی-پژوهشی (وزارت علوم)/ISC (24 صفحه - از 183 تا 206)

برای شرح‌نویسی می‌توان بر اساس متغیّرهای 1. شارح و متن ادبی و 2. مخاطب انواعی را نام برد. یکی از این شروح را، شرح تطبیقی می‌نامیم. هدف اساسی شرح تطبیقی، شرح ادبیات ملّتی بر اساس ادبیات ملتی دیگر است. روش عملیاتی شرح تطبیقی  سه مرحله دارد: 1. مقدمات: بررسی تأثیر و تأثّر تاریخی و تفاوت زبانی میان دو اثر ادبی، 2. شرح تطبیقی: تحلیل بر پایه‌ی شاخصه‌ی  زبانی ـ بلاغی و معنایی، 3. نتیجه‌گیری: دریافت و تبیین  میزان تأثیرگذاری متن  مبدأ بر متن  مقصد. بر این اساس، شرح مثنوی شریف اثر بدیع‌الزمان فروزانفر را در بسیاری از بخش‌ها می‌توان شرح تطبیقی دانست؛ نویسنده در شرح ابیات و بسیاری از حکایت‌ها نگرش تطبیقی داشته و مقدمات شرح تطبیقی را رعایت کرده است.

Considering the parameters of 1. commentator and literary text and 2. audience, different types of commentary can be mentioned. One of these types of commentary is comparative commentary. The aim of comparative commentary is to explain and interpret a literary text based on the literature of one nation in the language of another nation. The applied method of comparative commentary is divided into 3 stages: 1. Introduction: to study the historical relation and linguistic differences between two literary works, 2. Comparative commentary: to analyze based on linguistic-structural and semantic-thematic indexes, 3. Conclusion: to study the amount the text of the source literature affected the target literature, the evolution and development of the analytical indexes in the source literature etc. Based on this approach we come to this conclusion that Badi Alzaman Foroozanfar’s Mathnavi Commentary is consisted of some elements of comparative commentary and that the commentator had a comparative approach in many of lines and stories of his commentary.


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.