Skip to main content
فهرست مقالات

تا اقالیم خدا

شاعر:

(2 صفحه - از 603 تا 604)

کلید واژه های ماشینی : اقالیم خدا ، تا اقالیم ، آسمانش ، اقصای اقیانوس‌ها ، پیشانیش ، باران امید باغ بی‌بر شستشو ، دل دهلیز تاریکی ورق ، تلخ ، خدا می‌رفت وانک ، می‌داد وانک

خلاصه ماشینی:

"آسمانش را روی پیشانیش تا اقصای اقیانوس‌ها می‌برد از گلوی ابرهای سوخته، باران شیر و شور می‌نوشید در میان سنگ و سنگستان بی‌پناهی را پناهی نازنین می‌داد وانک از کابوس بختک‌های عفریته‌ در غباری آجین روزانی پلاسیده پرده بر می‌داشت با نگون بختان میدان‌های آشفته در سکوی قصه‌های تلخ، می، می‌زد. زرد و سبزی تلخ و دیرنده زنده و زنده آسمانش را روی پیشانیش تا اقصای اقیانوس‌ها می‌برد. در شب تاریک صدها قرن نقش تنهایان غمگینی را با کلامی آهنین بر سینه دوران رقم می‌زد مهربانی‌های انسان رااز پرستشگاه ماه و مهر با دو بال فسفرین تا انتها می‌رفت گاه گاهی هم گر سرش خوش بود برگ سبزی در بن دندان تا اقالیم خدا می‌رفت وانک از پستوی یغما خورده زردشت پوستینی کهنه بر می‌داشت در خیابانی که بلخش بود و تلخش بود سرو باران خورده‌ای می‌کاشت سبز و گیرنده."

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.