Skip to main content
فهرست مقالات

بازتاب سنت‌های شفاهی ایرانی در ادبیات مانویت

نویسنده:

مترجم:

(20 صفحه - از 71 تا 90)

خلاصه ماشینی:

اسطورهٔ دین یکی از روایت‌های رایج زردشتی که در چندین روایت در اوستا یافت شده است، دئنای (daēnā-) اوستایی، دین (dēn) فارسی میانه است که روان مردگان را پس از مرگ در سفرش به مینو دیدار می‌کند. یکی از ویژگی‌های جالب توجه این روایت از داستان، گزارشی است که در آن به روان، نشان سلطنتی بخشیده می‌شود که ما [این را] از ادبیات درباری ساسانیان، همان‌طور که در نبشته‌ها و متن‌های پایکولی (Paikuli) دیده شده است، می‌شناسیم. کاربرد [واژهٔ] شاد و جز آن در گفتمان مانویت و شاهنشاهی ساسانی که پیراس (Piras) آن را تحلیل و بررسی کرده است و من این‌جا فقط می‌خواهم یادآور شوم که قطعهٔ سنگ‌نبشتهٔ پایکولی اخیرE1، قرینهٔ بیش‌تری برای این چند [واژه] šād and framen- که در متن‌های مانوی دیده شده، فراهم آورده است. {مراجعه شود به فایل جدول الحاقی} در حالی که این تاکنون تنها مثال kār به صورت مفرد است، حالت جمع kārān احتمالا معمول‌تر بوده و به معنای «(دیگر) مردم» (Leute)، هم در فـارسی میانهٔ مانـوی و هم پهلوی استفاده شده است کـه در پهلوی در متن‌های تعلیمی مانند دین‌کرد ششم و دادستان دینیک می‌یابیم؛ مثالی که در پرسش 35 مینوی خرد یافت شده است: ud wīst ud čahārom kē ō zan ī kārān šawēd «و بیست و چهارمین: آن که (برای آمیزش) نزد زنان مردم (دیگر) می‌رود)». Abhandlungen der Preußischen akademie der Wissenschaften, 1936, 10, Berlin 1937. ----- (2003): "Die Beschreibung der Daēnā in einem soghdischen manichäischen text". ). Languages of Iran — Past and Present, Iranian Studies in memoriam David Neil MacKenzie. Weber (ed), (Languages of Iran – Past and Present, Iranian studies in memoriam David Neil MacKenzie.


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.