Skip to main content
فهرست مقالات

بررسی کاربرد حماسی و غیر حماسی رنگ واژه ها در شاهنامه

نویسنده:

(18 صفحه - از 137 تا 154)

رنگ از عناصری است که یک هنرمند با بهره گیری از آن به تصویرسازی می پردازد و به طور کلی با همه زمینه های زندگی، طبیعت، روانشناسی، دین و ادب ارتباط دارد و به عنوان گسترده ترین حوزه محسوسات انسانی در تصاویر شاعرانه نقش عمدهای ایفا می کند. فردوسی بیش از معاصرانش از این عنصر بهره گرفته و برای انتقال حس و بیان تصاویر خارق العاده و یا معمولی آن را به کار برده است. پس از بررسی و استخراج ابیات از شاهنامه مشخص شد که به طور کلی عنصر رنگ از دو بعد غیر حماسی و حماسی در شاهنامه به کار گرفته شده است، به این صورت که در بعد غیر حماسی شاعر گاه به طرق مختلف واژه سازی کرده و مفاهیم رنگین به وجود آمده است و گاه واژة رنگ را در معانی گوناگون به کار برده است. همچنین نقش رنگ در جملات کنایی نیز قابل توجه است. در بعد حماسی نیز عنصر رنگ در خلق صحنه های حماسی و صحنه های مربوط با آن در توصیف اسب، درفش، سراپرده، صحنه های جنگ، لباس عزا، کفن به کار رفته است. بر همین اساس رنگ هایی از قبیل لاجورد، سرخ، زرد و کبود و خواه جانشینان آن از قبیل شنگرف، سندروس، آبنوس، قیر و پیروزه در شاهنامه فراوان به چشم می خورد.


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.