Skip to main content
فهرست مقالات

تاثیر نگرش مذهبی بر روابط صفویه و عثمانی در عصر اول صفوی (907 هـ.ق 1038 هـ.ق)

نویسنده:

(22 صفحه - از 12 تا 33)

چکیده:

شکل گیری حکومت صفویه در ایران، بر شرایط منطقه تاثیر داشت. افزون بر ساختار سیاسی حاکم بر ایران، نگرش مذهبی آنها نیز شرایط متفاوتی را در مناسبات منطقه ای ایجاد کرد. در این میان تلاقی قلمرو جغرافیایی صفویان در مرزهای غربی با عثمانی ها، در کنار ناهمگونی اندیشه های مذهبی بین آنها، شرایطی ایجاد شد که منازعات و مناسبات آغازین آنها و تداوم آنها متاثر از این اندیشه های مذهبی باشد. در واقع در ابتدای حکومت صفویان رفتارهای خصمانه متاثر از اندیشه های مذهبی(تشیع و تسنن) بر مناسبات آنها سایه افکنده بود، افزون بر این توسعه ی مرزهای جغرافیایی نیز عاملی مهم در روند درگیری ها بود، اگر چه در مواقعی برای فرار از درگیری های نظامی، روابطی دوستانه نیز حاکم بود. این نوشتار در پی بررسی ابعاد تاثیر نگرش مذهبی بر روابط صفویه و عثمانی در عصر اول صفوی(907ه .ق 1037ه ) با اتکا بر روش توصیفی و تحلیلی است. مبتنی بر این رویکرد، پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که نگرش مذهبی در عرصه روابط دو طرف چه جایگاهی داشت؟ نتیجه بررسی ها نشان می دهد تمایلات توسعه طلبانه جغرافیایی اولویت اصلی میان طرفین بوده است گرچه مذهب بهانه ای برای توجیه این کشورگشایی ها و گسترش قلمرو عنوان می شد، اما در واقع پوششی بر این گونه اعمال و رفتارهای حاکمان بوده است به طوری که در دوره تثبیت حکومت صفوی شاهد نوعی تسامح و تساهل در رفتار طرفین هستیم.

The formation of the Safavid government in Iran had an impact on the situation of the region. In addition to the political structure of Iran, their religious attitudes also created different conditions in regional relations. Meanwhile, the intersection of the geographical territory of the Safavids on the western borders with the Ottomans, along with the heterogeneity of religious ideas between them, created conditions in which their initial conflicts, relations, and also their continuity were influenced by these religious ideas. In fact, at the beginning of the Safavid era, hostile behaviors affected by religious ideas (Shiites and Sunnis) overshadowed their relations, furthermore, the development of geographical boundaries was also an important factor in the conflict process, although at times to escape from military conflicts, friendly relations also prevailed. This study aims to investigate the influence of religious attitude on the Safavid - Ottoman relations in the first Safavid era (1037-907) using a descriptive and analytical approach. Based on this approach, the main question of the present study is what is the position of religious attitude in the field of bilateral relations? The results show that geographical expansionist tendencies have been a top priority among the two empires, although religion was an excuse to justify the expansion of the territory, but in fact it has been a cover for such actions and behaviors of the rulers, in a way that in the era of the consolidation of the Safavid empire, there were some kinds of tolerance in the behavior of the two empires.

کلیدواژه ها:

مشروعیت ،صفویه ،جنگ ،عثمانی ،نگرش مذهبی

War ،Safavid ،Legitimacy ،Religious Attitude ،Ottoman


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است ورود پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.