Skip to main content
فهرست مقالات

بخش دوم پیشینه ی هنر شفاهی

نویسنده:

کلید واژه های ماشینی : هنر ، شعر ، خنیاگران ، شفاهی ، پیشینه‌ی هنر شفاهی ، فرهنگ ، موسیقی ، داستان‌ها ، اسلام ، تاریخ

خلاصه ماشینی:

"نقالان علاوه بر تسلط به افسانه‌های منظوم‌ و غیر منظوم ملی و بومی،آگاهی از برخی رویدادهای‌ تاریخی،لحن خوش،حافظه‌ی پویا،بداهه‌سرایی در شعر و بداهه‌گویی در داستان(با توجه به وضعیت و کیفیت سنی، جنسی و فکری مخاطبان خود)هنر دیگری را نیز بر حافظهء خود افزوده‌اند و آن آگاهی از قصص،تاریخ ادیان و زندگی‌ پیامبران و روایات و احادیثی بوده است که به آهستگی در مذهبشان شکل می‌گرفت. بررسی کار نقالان و شعرخوانان بیشتر از این نظر حائز اهمیت است که آنان علاوه بر شکل دادن داستان‌ها و پرداخت خیال‌انگیز آنها،در اجراهای خود به حفظ و انتقال بخش‌های وسیعی از موسیقی ملی خدمت شایانی‌ نموده‌اند. تقریبا هیچ‌یک از ناقلان فرهنگ شفاهی را نمی‌توان‌ یافت که همه یا بخشی از فرهنگ،هنر و ادبیاتی را که‌ عرضه می‌نمایند،عاری از بیان آوازی و یا فاقد هرگونه‌ بار موسیقیایی باشد،چه بسیار نغمات بکر و بااصالتی‌ که از طریق همین راویان حفظ شده و بر اساس اصول‌ و سنت‌های ناب فرهنگی بازسازی و به نسل‌های بعدی‌ عرضه گردیده است. تیلور این دو اصطلاح را در سرآغاز کتاب فرهنگ بدوی مترادف یکدیگر به کار برد و این تعریف را برای آن ارائه کرد: «فرهنگ یا تمدن،در مفهوم گسترده و قوم‌نگارانهء آن، کلیت پیچیده‌ای است که شناخت،اعتقاد،هنر،اخلاقیات، قانون،آداب و رسوم و سایر توانایی‌ها و عادت‌هایی را که انسان به عنوان عضوی از اجتماع فرا می‌گیرد، شامل می‌شود. در فرهنگ شفاهی برخی از مناطق همچون گیلان‌ و طالقان آزنده تحریفی از واژه‌ی سازنده است که به‌ نوحه‌خوانان،نقالان،نوازندگان و حتی تعزیه‌خوانان اطلاق‌ می‌شود،همین واژه‌ی چندوجهی فارسی در میان برخی‌ اقوام آسیای میانه نیز رایج است."

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.