Skip to main content
فهرست مقالات

ریشه یابی رویکرد ظاهر گرایانه در فهم قرآن

نویسنده:

ISC (14 صفحه - از 39 تا 52)

خلاصه ماشینی:

"» (26) بر اساس قانون برتری مسلمانان در سه قرن نخست، سلفیه در مسأله تأویل آیات متشابه و صفات خبری خداوند حکم می‌کنند که چون پیشینیان و سلف صالح این امت، که برگزیدگان آنند، به هیچ تأویل تفصیلی دست نزده‌اند و از این فراتر نرفته‌اند که همان چیزهایی را برای خداوند ثابت بدانند که او در نصوص و آیات برای خود اثبات کرده و آن‌گاه در کنار چنین اثباتی خداوند را از هر آن‌چه مقام ربوبیت و الوهیت و تعالی او را خدشه‌دار می‌سازد نیز منزه دانسته‌اند، (27) پس ما نیز وظیفه داریم که به پیروی از آنان به هیچ تأویل دست نزده که در این‌صورت است که نه شامل «یحرفون الکلم عن مواضعه» (نساء: 46) می‌شویم و نه شامل: «الذین اذا ذکروا بآیات ربهم لم یخروا علیها صما و عمیانا» (فرقان: 73)؛ (28) چرا که سلف، آیات صفات را تفسیر کردند و آن را از صحابه و آنان از نبی صلی‌الله‌علیه‌و‌آله گرفته‌اند و ائمه هنگامی که از چیزی سؤال می‌شدند، معنا را اثبات و کیفیت را نفی می‌کردند؛ مانند سخن مالک بن انس درباره آیه «الرحمان علی العرش استوی» (طه: 5) که گفت: «الاستواء معلوم و الکیف مجهول و الایمان به واجب و السؤال عنه بدعة... از سوی دیگر، در صورت تمسک به عترت پیامبر حتی وجود روایات اسرائیلی، نیز نمی‌توانست نقشی در انحراف مردم از تفسیر قرآن داشته باشد؛ زیرا موضع ائمه بزرگوار و به تبع آنان یاران مخلص ایشان، طرد این روایات و ناقلان آن‌ها از خود بود، به گونه‌ای که با مقایسه اجمالی بین تفاسیر مأثور مکتب خلفا و اهل‌بیت علیهم‌السلام ، می‌توان کثرت روایات اسرائیلی در مکتب خلفا و قلت آن را در تفاسیر مکتب اهل‌بیت ملاحظه کرد."


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.