Skip to main content
فهرست مقالات

مبنای اصولی حضرت آیة الله العظمی بهجت_ دامت برکاته_ در استعمال لفظ در اکثر از معنا

نویسنده:

(10 صفحه - از 29 تا 38)

کلید واژه های ماشینی : لفظ، معنا، استعمال، قرینه، استعمال لفظ، شی‌ء، مدلول، واحد، وحدت، وجه

خلاصه ماشینی:

"بیان وجه دیگری بر امتناع از استاد علامه (قدس سره) استاد (قدس سره) در مقام استدلال بر امتناع، وجه دیگری آورده‌اند و آن این‌که: امکان ندارد یک لفظ در استعمال واحد و ایجاد واحد، وجود تنزیلی دو معنا بوده باشد، زیرا وجود تنزیلی از جهت وحدت و تعدد، تابع وجود حقیقی است، پس اگر «مابالعرض‌» متعدد باشد، مستلزم تعدد «مابالذات‌» خواهد بود و وضع، هر چند مقتضی تعدد لفظ واحد است لکن این تعدد در حد اقتضا است نه فعلیت. ب: بر فرض تسلیم، وجود تنزیلی وحدت محضه ندارد (امکان حل اشکال وحدت ما بالعرض و تعدد ما بالذات بعد از تسلیم قول به تنزیل) اگر هم قبول کنیم که وضع هو هویت اعتباری بین لفظ و معنا را نتیجه می‌دهد به گونه‌ای که لفظ در وضع وجود تنزیلی معنا و تابع آن در وحدت و کثرت و حصول در ذهن باشد، اشکال وحدت ما بالعرض و تعدد ما بالذات از جهت‌عدم انتزاع واحد از کثیر و بالعکس، قابل دفع است; به این بیان: وحدت امر انتزاعی در صورت تعدد منشا انتزاع، وقتی محال است که امر انتزاعی، واحدمحض باشد ولی در ما نحن فیه، آن‌چه بالفعل بر یکی از دو معنا دلالت می‌کند، لفظی است که قرینه معینی به آن منضم شده است (که در لزوم انضمام این قرینه بین استعمال در واحد یا متعدد تفاوتی نیست) و این لفظ در همین استعمال به ضمیمه قرینه دیگر بر معنای دیگر نیز دلالت می‌کند."

صفحه:
از 29 تا 38