Skip to main content
فهرست مقالات

جولیوس سزار هملت جان ماریا ولونته

مصاحبه کننده:

مصاحبه شونده:

(6 صفحه - از 22 تا 27)

کلید واژه های ماشینی : رمان ، نمایش ، نمایش‌نامه ، اسم ، تئاتر ، همنوایی ، پاریس ، بازیگری ، شروع ، نوشتن

خلاصه ماشینی:

"این دورهء نمایش‌نامه نویسی شما مصادف بود با فعالیت در«کارگاه نمایش»و همکاری با آربی‌ آوانسیان؟ اولین نمایش‌نامه‌ای که نوشتم در مجلهء خوشه چاپ شد و بچه‌های دانشکدهء هنرهای زیبا(داریوش فرهنگ و هوشنگ‌ رحیمی)،بدون اطلاع من آن‌را به روی صحنه بردند. بعد هم دو نقد روی دو نمایش او که مال پیتر هانتکه بود(معلم من،پای من و یک‌ قطعه برای گفتن)،نوشتم که خیلی خوب از کار درآمدند و به همین دلیل هم تنها نقدهایی هستند که با اسم واقعی‌ خودم نوشتم،آربی هم از این نقدها خیلی خوشش آمده‌ بود. بعد به این‌ نتیجه رسیدم که برای پیدا کردن این سؤال‌ باید شروع کنم به کتاب خواندن. چه نوع‌ رمانی؟اصولا به چه نوع ادبیاتی گرایش دارید؟ آیا این کتاب را تحت تأثیر نویسنده‌ای خاص یا ادبیات خاصی نوشتید؟ شروع کردم به خواندن رمان‌های کلاسیک و البته‌ تک‌وتوکی هم رمان‌های معاصر غرب که دوست داشتم. شما به این ساختار متفاوت از ابتدا فکر می‌کردید؟ من از جایی متوجه شدم که آن الگویی که در کار آن دوره در ایران تعیین کرده بودند که نویسنده یعنی این و شیوهء نوشتن‌ یعنی این،اشتباه است. چون وقتی من با نشر آتیه در پاریس ملاقات کردم و آن‌ها همهء آثار مرا خواستند،قرار شد از دو نمایش‌نامهء من شروع‌ کنند،همان دو نمایش‌نامه‌ای که در ایران به روی صحنه‌ رفت:ماهان کوشیار و معمای ماهیار معمار فکر می‌کردم‌ که مجوز خواهند گرفت و مشکلی نخواهند داشت. مدت‌ کوتاهی به کار بازیگری می‌پردازد و تا سال‌ 1365 که ایران را ترک می‌کند جمعا هشت‌ نمایش‌نامه را به روی صحنه می‌برد که آخرین‌ آن‌ها نمایش‌نامهء معمای ماهیار معمار در تئاتر شهر است."


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.