Skip to main content
فهرست مقالات

زیبایی شناسی قرآن در نگاه «فراء»

نویسنده:

ISC (16 صفحه - از 366 تا 381)

خلاصه ماشینی:

"و اگر تشبیه برای مردان (خود انسانها باشد نه فعل ایشان) به صورت جمع می آید؛ مانند «کأنهم خشب مسندة» که در این آیه اجسام آنها مورد نظر است، به همین دلیل ضمیر «هم» جمع آمده است [منظور از مفرد در آیات اول «الذی» موصول و در این آیه ضمیر «هم» است که جمع می باشد]. 4. «… و جعل لکم سرابیل تقیکم الحر و سرابیل تقیکم بأسکم…»(نحل/81) فراء می گوید: «اگر گفته نشد «الحر و البرد»؛ شما را از گرما و سرما حفظ کند، به این جهت بود که معنای آن معلوم است، مانند گفته شاعر: و ما أدری إذا یممت وجها أریـد الخیر أیهمـا یلینی من نمی دانم وقتی جهتی را قصد کردم، از خیر و شر، کدام یک به من خواهد رسید؟ در شعر خیر را ذکر کرده به جهت آشکار بودن معنی؛ ولی خیر و شر هر دو را اراده کرده است. چنانچه فراء می گوید ، گویا معنای آیه چنین است: ما پاداش کسی را که کار شایسته کند ضایع نمی کنیم، سپس سخن نخست را رها کرده و تکیه بر جمله دوم کرده است تا تکرار کرده باشد؛ چنان که در آیه دیگر فرموده: «یسئلونک عن الشهر الحرام» سپس فرمود: «قتال فیه» که یعنی از قتال در ماه حرام، همراه با تکرار. 3. تکرار جهت تأکید «قال لایأتیکما طعام ترزقانه إلا نبأتکما بتأویله… و هم بالآخرة هم کافرون» یوسف/37 فراء می گوید: هیچ گاه عرب دو ضمیر را که میان آنها هیچ فاصله ای نباشد با هم نمی آورد مگر به قصد تکرار و فهماندن کلام؛ مانند: «انت انت فعلت»؛ ولی زمانی که ضمیر اول به ناصب یا خافض یا رافع متصل شود، ضمیر دومی برای تأکید است؛ مانند «مررت بک انت»."


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.