Skip to main content
فهرست مقالات

سیری در نهج البلاغه (32): خودزیانی یا خودفراموشی

نویسنده:

کلید واژه های ماشینی : انسان، خدا، عبادت، زمین، شهود، مذهب، ناخود، غایت، اسلامی، یاد خدا مایه حیات

خلاصه ماشینی:

"آنگاه چنین توضیح داد،لا تراه‌ العیون بمشاهدة العیان ولکن تدرکه‌ القلوب بحقایق الایمان‌3 یعنی او هرگز با چشم دیده نمیشود ولی دلها با ایمانهای واقعی و شهودی او را درک میکنند *** نکته بسیار جالبی که از تعبیرات قرآن کریم‌ استفاده میشود اینست که انسان آنگاه خود را دارد و از دست نداده که خدا را داشته باشد آنگاه خود را به یاد دارد و فراموش نکرده که از خدا غافل نباشد (2) (2)در این بیت به جمله معروفی از محیی الدین عربی اشاره کرده که میگوید: «هرکس گمان کند با آنچه حکما گفته‌اند به معرفة النفس نائل شده است فقداستسمن ذاورم» (3)نهج البلاغه خطبه 177 و خدا را فراموش نکند خدا را فراموش کردن‌ ملازم است با خود فراموشی و لا تکونوا کالذین‌ نسو الله فانسیهم‌1 مولوی در دنبال قسمت اول اشعاری که نقل‌ کردیم می‌گوید: گر میان مشک تن را جا شود وقت مردن گند آن پیدا شود مشک را بر تن مزن،بر جان بمال‌ مشک چه بود؟نام پاک ذو الجلال حافظ میگوید: «حضوری»گر همی خواهی از او«غائب»مشو حافظ متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها از اینجا معلوم میشود که چرا یاد خدا مایه حیات‌ قلب است،مایه روشنائی دل است؛مایه آرامش‌ روح است،موجب صفا و رقت و خشوع و بهجت‌ ضمیر آدمی است،باعث بیداری و آگاهی و هوشیاری‌ انسان است."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.