Skip to main content
فهرست مقالات

آموزه های عرفانی دعای عرفه

نویسنده:

(36 صفحه - از 173 تا 208)

کلید واژه های ماشینی : دعا ، دعای عرفه ، خدا ، امام حسین ( ع ) ، آموزه‌های عرفانی دعای عرفه ، خداوند ، سید بن طاووس ، دعای عرفه از دعاهای مشهور ، کتاب ، شهود

دعای عرفه از دعاهای مشهور و منسوب به امام حسین (ع) است که دارای مضامین بلند عرفانی در شناخت خدا و راز و نیاز به درگاه اوست. امام (ع) در این دعا، با بیانی شیوا، به معرفی صفات خداوند، تجدید عهد و پیمان با او، سیر وجودی انسان، یادآوری نعمت ‌ های بیکران الهی و حمد و سپاس بر آن ‌ ها، تضرع به درگاه خداوند، اقرار به فقر و تهی ‌ دستی و گناهان، توبه و انابه و درخواست عفو و توفیق اعمال خیر می ‌ پردازد.

خلاصه ماشینی:

"در این فراز از دعا، دو دلیل بر استحالة وصول به محبوب از راه آثار می‌فرماید: دلیل اول، «کیف یستدل علیک بما هو فی وجوده مفتقر إلیک؟»؛ «چگونه می‌توان به آثاری که در وجودشان به تو نیازمندند، بر وجود تو استدلال کرد؟!» امام شهیدان(ع) در این جملة نورانی به بیان حقیقتی بس والا پرداخته و به ما می‌فهماند که مخلوقات در وجود وهستی خود به او وابسته‌اند وپیوسته از فیض عنایت او بهره‌مند می‌شوند به‌گونه‌ای که اگر لحظه‌ای عنایت خود را از آن‌ها دریغ کند، نابود شده و درهم فرو می‌ریزند: به اندک التفاتی زنده دارد آفرینش را اگر نازی کند از هم فرو ریزند قالب ‌ ها پس‌آن‌کسی‌که اساس وجود هر موجودی است، برتر از آن است‌که معلول او، وی را اثبات‌کند وساختة دستش، هستی اورا ارائه نماید؛ زیرا معلول، در وجود و دوام و بقا، نیازمند‌است و در او چیزی فزون از وجودی‌که از حق‌گرفته، وجود نداردکه او را از مؤثر و هستی‌آفرین بی‌نیاز سازد، آیا چنین موجودی با چنین فقر ونیازی می‌تواند واجب‌الوجود را ظاهر سازد و درمقام اثبات وجود او برآید؟ به بیان دیگر، میان عقل، خیال و وهم و درک ذات حضرت حق، دیواری از خفا و ابهام کشیده شده که فتح باب آن از محالات به شمار می‌آید."


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.