Skip to main content
فهرست مقالات

اندیشه و عشق راهی به سوی بهره مندی از قرآن و دعا

نویسنده: ؛

آبان 1383 - شماره 83 (7 صفحه - از 49 تا 55)

کلید واژه های ماشینی : قرآن و دعا ،تلاوت ،زبان قرآن ،جلوه‌های قلبی هر ،الهی ،تلاوت قرآن ،فهم قرآن ،خداوند ،خدای معشوق به انسان‌های ،حقیقت قرآن ،قلبی ،تدبر در قرآن ،خدای هستی ،امام صادق علیه‌السلام ،زبان عشق ،امام علی علیه‌السلام ،آیات الهی ،امام سجاد علیه‌السلام ،شایسته ،صلی‌الله‌علیه‌و‌آله ،زبان قلب ،علی علیه‌السلام ،زبان فکر ،خدای معشوق ،صادق علیه‌السلام ،قرآن کتاب ،اظهار عشق ،اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله ،پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله ،اسلام صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

روح انسان پرتوی از جلوه نورانی خداست. از این‌رو، میل روح به منشأ و کانون هستی، گرایشی طبیعی و فطری است. انسان به هنگام دعا و نیایش، به درک و پذیرش موقعیت الهی خویش در هستی و خواهش و کشش روح به اتصال و ارتباط با خدای هستی می‌رسد. دعا حالت بیداری و هوشیاری کامل و بینایی تام نسبت به خداست، به گونه‌ای که فرد بدون هیچ شک و تردیدی عاشقانه به سوی محبوب رو می‌آورد و بر خلاف مواقع دیگر، از محسوسات، شنیدنی‌ها و دیدنی‌های دیگر غافل است. قرآن و فهم آن نیز زمینه همدلی، همزبانی و همدردی را می‌طلبد و این زمینه در یک فضای آکنده از محبت و عشق می‌تواند وجود پیدا کند. پس می‌توان گفت: زبان قرآن همان زبان عشق است؛ زیرا قرآن، پیام خدای معشوق به انسان‌های عاشق است. متعالی‌ترین جلوه‌های قلبی هر انسان نیز در همین اظهار عشق است و بس: درد عشق تو کمند لطف ماست زیر هر یا رب تو لبیک ماست. روی آوردن به قرآن و دعا زمینه‌ساز پرواز روح و فراخواندن خود به سوی خداست. بازسازی لذت این لحظات و شیرینی این ارتقا و احضار دوباره این موقعیت در ذهن یا قلب با «ذکر رب» صورت می‌گیرد. «ذکرش، دوام اتصال حالت دعاست.» جان کلام آنکه «لقاء رب» را باید با «ذکر کثیر» جاودانه نمود و از این طریق عزت، رضایت و آرامش ابدی را دریافت.

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.