Skip to main content
فهرست مقالات

بررسی قابلیت های اشتغال زایی بخش صنعت ایران

نویسنده: ؛

تابستان 1383 - شماره 19 علمی-پژوهشی (26 صفحه - از 143 تا 168)

کلید واژه های ماشینی : صنایع کشور تقاضا نیرو انسانی ،رشد تقاضا نیرو انسانی صنایع ،سطح تقاضا نیرو کار صنایع ،برآورد ،ماتریس رشد تقاضا کار ،تابع تقاضا نیرو کار صنایع ،الگو تابع تقاضا نیرو کار ،تقاضا نیرو کار صنایع کشور ،رشد ،صنایع نساجی ،اشتغال‌زایی بخش صنعت ایران صفوی ،موجودی سرمایه ،شغل ،حسابداری ،تولید ،سرمایه ،ماتریس رشد تقاضا نیرو کار ،تقاضا نیرو کار ،تقاضا نیرو انسانی صنایع کشور ،تقاضا نیرو کار صنایع ،ماتریس ،تابع تقاضا نیرو کار ،برآورد تابع تقاضا نیرو کار ،رشد تقاضا نیرو کار صنایع ،بخش صنعت ،اشتغال‌زایی ،اشتغال‌زایی بخش صنعت ایران ،صنعت ،اشتغال ،صنایع

بررسی قابلیت های اشتغال زایی بخش صنعت ایران صفوی بیژن* * دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب در این مقاله، به بررسی توان نفر – شغل ایجاد شده صنعت و پتانسیل اشتغال زایی غیرمستقیم هر یک از زیر بخش های صنعتی کشور مطابق طبقه بندی ISIC پرداخته می شود. به منظور تعیین توان اشتغال زایی و کاهش نرخ بیکاری، برآوردی از تقاضای کار در بخش ها صورت می پذیرد. این هدف، با استفاده از برآورد تابع تقاضای نیروی کار و ماتریس رشد تقاضای کار به روش خطی و لگاریتمی به کمک روش داده های ادغام شده در بخش های صنعتی کشور دنبال شده است. سپس، به بررسی رابطه بلندمدت اشتغال و موجودی سرمایه در بخش های صنعت از طریق آزمون هم انباشتگی ARDL و آزمون یوهانس می پردازیم. در نهایت، برای رتبه بندی پتانسیل اشتغال زایی و توان اشتغال زایی غیرمستقیم رشته فعالیت های صنعتی از نظام حسابداری داده – ستانده متعارف و نظام شبه ماتریسی حسابداری اجتماعی استفاده شده است. نتایج به دست آمده نشان می دهد که زیر بخش صنایع پوشاک و چرم و سپس، زیر بخش نساجی به ترتیب، با 13 و 12 نفر – شغل، بیشترین ضریب اشتغال و بالاترین توان اشتغال زایی را داشته و بیشترین شغل را به ازای ارزش یک میلیون ریال تولید ناخالص خود ایجاد می کنند. ضرایب اشتغال مستقیم آنها نیز از سایر بخش ها بزرگتر است، لذا، صنایع نساجی، پوشاک و چرم بیشترین ظرفیت بالقوه ایجاد اشتغال را دارا بوده و فرآورده های نفتی نیز با 1.5 میلیون نفر – شغل کمترین نفر – شغل را در جامعه به وجود می آورد، بنابراین، کمترین توان بالقوه اشتغال زایی را دارد. با سرمایه گذاری و تدوین سیاست های تشویقی در جهت گسترش صنایعی از قبیل ساخت سایر فلزات و ساخت وسایل نقلیه موتوری و فرآورده های نفتی نمی توان انتظار به وجود آمدن مشاغل غیرمستقیم قابل توجهی درارتباط با این گروه صنایع که عمدتا صنایع بزرگ و دولتی هستند، داشت. صنایع نساجی، پوشاک، چرم، صنایع غذایی و صنایع تولید محصولات چوبی به خوبی می توانند با رشد و گسترش در خور، بحران بیکاری در کشور را متاثر ساخته و با ایجاد مشاغل مستقیم و غیرمستقیم، نیروی بیکار جامعه را جذب کنند. بنابراین، توسعه، تجهیز و گسترش آنها به منظور مبارزه با بیکاری توصیه می شود.

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.