برگی از گذشته: در جستجوی «دیو» نمایش، و باقی قضایا ... مقالة

"پس با توجه به آنچه که عنوان شد، نمایشنامه‌نویس در این شرایط،می‌باید وسعت‌ فکری بیشتری داشته باشد و تمام این مسایل را در موقع نوشتن در نظر بگیرد،تا جای هیچ ایرادی‌ باقی نماند و تماشاگر پاسخ تمام پرسش‌های خود را گرفته و راضی از محل نمایش خارج شود. غریب‌پور در نوشتن این نمایشنامه به خوبی از نمایشنامه‌ی‌ «آن‌که گفت آری،و آنکه گفت نه»برتولد برشت،فراگیری‌های لازم را گرفته و نمایشنامه‌ی‌ خود را مطابق با شیوه‌ی اجرایی برشت نوشته‌ است،تماشاگر هرچه بیشتر در نمایش شرکت‌ داشته باشد و بدون اینکه مجذوب شود پیام و قضاوت بهتر را دریابد. این هدف،وظیفه‌ی سنگینی است و میباید با تماشاگر خردسال،آن‌چنان رفتار شود تا هرچه‌ بیشتر،بر محیط و دوران خود مسلط و آگاه باشد، تا هنگام رودرو شدن با واقعیت دنیای خود، بتواند عکس العمل‌های منطقی و درست داشته‌ باشد."