Skip to main content
فهرست مقالات

نگاهی بر چگونگی و تنوع برنامه ریزی در طرح های جامع شهری در ایران

نویسنده:

(14 صفحه - از 83 تا 96)

چکیده:

ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰی ﻓﻌﺎﻟﯿﺘﯽ ﻋﺎم اﻧﺴﺎﻧﯽ اﺳﺖ، وﻟﯽ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰی ﺷﻬﺮی دارای وﯾﮋﮔﯽﻫﺎﯾﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ اﻣﮑﺎﻧﺎت و ﻣﺤﺪودﯾﺖﻫﺎی آن را ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯽﮐﻨﺪ و ﻧﺤﻮهی اﺳﺘﻔﺎده درﺳﺖ از آن را ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ. ﻃﺮح ﺟﺎﻣﻊ ﺷﻬﺮی ﻋﺒﺎرت از ﻃﺮح ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺪﺗﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ در آن ﻧﺤﻮه اﺳﺘﻔﺎده از اراﺿﯽ و ﻣﻨﻄﻘﻪﺑﻨﺪی ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺣﻮزهﻫﺎی ﻣﺴﮑﻮﻧﯽ، ﺻﻨﻌﺘﯽ، ﺑﺎزرﮔﺎﻧﯽ، اداری و ﮐﺸﺎورزی و ﺗﺄﺳﯿﺴﺎت و ﺗﺠﻬﯿﺰات و ﺗﺴﻬﯿﻼت ﺷﻬﺮی و ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪیﻫﺎی ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺷﻬﺮی، ﺧﻄﻮط ﮐﻠﯽ ارﺗﺒﺎﻃﯽ و ﻣﺤﻞ ﻣﺮاﮐﺰ اﻧﺘﻬﺎﯾﯽ ﺧﻂ (ﺗﺮﻣﯿﻨﺎل) و ﻓﺮودﮔﺎهﻫﺎ و ﺑﻨﺎدر و ﺳﻄﺢ ﻻزم ﺑﺮای اﯾﺠﺎد ﺗﺄﺳﯿﺴﺎت و ﺗﺠﻬﯿﺰات و ﺗﺴﻬﯿﻼت ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻧﻮﺳﺎزی، ﺑﻬﺴﺎزی و اوﻟﻮﯾﺘﻬﺎی ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ آنﻫﺎ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻣﯽﺷﻮد و ﺿﻮاﺑﻂ و ﻣﻘﺮرات ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﮐﻠﯿﻪ ﻣﻮارد ﻓﻮق و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺿﻮاﺑﻂ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺣﻔﻆ ﺑﻨﺎ و ﻧﻤﺎﻫﺎی ﺗﺎرﯾﺨﯽ و ﻣﻨﺎﻇﺮ ﻃﺒﯿﻌﯽ، ﺗﻬﯿﻪ و ﺗﻨﻈﯿﻢ ﻣﯽﮔﺮدد. ﻃﺮح ﺟﺎﻣﻊ ﺷﻬﺮ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺿﺮورت ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺪﯾﺪﻧﻈﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد. ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﯾﺰی ﻧﻪ ﯾﮏ ﻓﺮاﯾﻨﺪ ﺧﻄﯽ، ﺑﻠﮑﻪ ﻓﺮاﯾﻨﺪ ﭘﯿﭽﯿﺪه ای اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻨﺸﮕﺮان ﻣﺘﻌﺪدی را درﮔﯿﺮ ﻓﺮاﯾﻨﺪﻫﺎی ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﯿﺮی ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﯾﺰان، ﺳﯿﺎﺳﺘﻤﺪاران، ﻣﺪﯾﺮان ﺷﻬﺮی و. در ﻣﻨﺎﺳﺒﺎت ﻗﺪرت، ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﺑﻪ دور از ﺗﻨﮓ ﻧﻈﺮی ﻫﺎ و ﺑﻮاﻟﻬﻮﺳﯽ ﻫﺎی ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺑﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺑﭙﺮدازﻧﺪ. در ﻧﻈﺎمﻫﺎی ﻣﺪﯾﺮﯾﺘﯽ ﮐﺸﻮرﻫﺎﯾﯽ ﻫﻤﭽﻮن اﯾﺮان، ﺗﺼﻤﯿﻢﮔﯿﺮیﻫﺎی ﻣﺪﯾﺮﯾﺘﯽ از ﺑﺎﻻ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﻮﺟﺐ رﻧﮓ ﺑﺎﺧﺘﮕﯽ ﺳﺎﯾﻪ ﻗﺪرت ﮐﻨﺸﮕﺮان دﯾﮕﺮ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺷﻬﺮی ﻣﯽﺷﻮد. اﯾﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺑﺎ در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ اﻧﻮاع ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﯾﺰی ﻃﺮحﻫﺎی ﺟﺎﻣﻊ ﺷﻬﺮی و ﻫﺪف آن ﻫﺎ ﺑﺮ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﺑﺮﻗﺮاری ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ و ﻧﺤﻮه اﻧﻄﺒﺎق ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ و ﺑﺨﺼﻮص ﻣﺸﮑﻼت اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﻪ رﺷﺘﻪ ﺗﺤﺮﯾﺮ درآﻣﺪه اﺳﺖ.

کلیدواژه ها:

جامعه ،شهر ،اجتماع ،طرح جامع ،ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﯾﺰی ،ﻣﺪرﻧﯿﺘﻪ


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است ورود پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.