چکیده:
از اواخر قرن نوزدهم، مفهوم زبان، ماهیت، کارکرد و مطالعه آن در حال تغییر بوده است. این تغییر باعث تلاشهای پیگیرانهای از سوی دانشمندان غرب برای مطالعه بیشتر زبانهای جهان به صورت توصیفی، تاریخی و تطبیقی شده است تا از این طریق به نظریه یا نظریههای عمومی در زبان دست یابند که حقیقت پیدایش و تکامل آن را آشکار کند. الخلیل اولین کسی بود که فرهنگنامه (معجم) را در زبان عربی تدوین کرد و اولین کسی بود که یک فرهنگنامه جامع در میان زبانهای جهانی قرار داد. فرهنگنامهها نقش مهمی در انتقال فرهنگ، علم و معانی از نسلی به نسل دیگر دارند؛ روشهای فرهنگنامهنویسی در زبان عربی دو روش است: روش معنایی و روش لفظی. دانشمندان زبان در اروپا و آمریکا در قرن نوزدهم و بیستم، مطالعه جدیدی را در علم زبان بنا نهادند.
خلاصه ماشینی:
این امر ممکن است به زمانی بازگردد که گروههای بشری شروع به سخن گفتن کردند و سپس پس از پیدایش نوشتار، نسبتا دقیقی شد؛ اما مطالعه علمی واقعی زبان، پدیدهای جدید است؛ و تصورات بشر از زبان در حال تکامل است؛ چنان که خدای "تحوت" نزد مصریان باستان، قلب "رع" و زبان او بود و از طریق او وصیت خداوند در زمین بیان شد و خلقت پدید آمد، و یونانیان نیز همچنین خالقی برای زبان و نوشتار تصور میکردند، و همین وضعیت نزد هندیها و دیگر ملتهای باستان نیز برقرار بود.
یونانیان از یونانیان باستان نیز نظرات صوتی و زبانی و تلاشهایی برای توصیف زبان یونانی نقل شده است: 1- از آنجا که یونانیان بیش از آنکه دیندان باشند، فیلسوف بودند، نگاه آنها تا حدودی متافیزیکی بود؛ بنابراین آنها درباره ماهیت زبان، اصل آن و ماهیت کلمه پرسش میکردند و میپرسیدند: آیا میان کلمه و چیزی که به آن اشاره دارد، رابطهای طبیعی و ضروری وجود دارد؟ آیا معانی با کلمه، پیوند با طبیعت است یا قراردادی؟ برودیکوس prodicus و سوفسطایی در قرن پنجم پیش از میلاد به نظر اول گرایش داشت (علم اللغة عکاشة: 122).
7- از دانشمندان عربی تصورات عمومی درباره زبان، پیدایش و حیات آن و درباره رابطه میان لفظ و دلالت آن روایت شده است (دلالۀ الألفاظ: 60-63) و همچنین درباره قیاس زبانی (من أسرار اللغۀ: 18-22)؛ و از جمله کسانی که به طور ویژه به این موضوع اهتمام ورزیدند، ابوعلی فارسی، ابن جنی و سیوطی در کتاب «المزهر» بودند.