نوری بر عمق روابط بین قبایل صحرای مغربی و پادشاهان دولت علوی مقاله

خلاصه ماشینی:

۷- نامه شیخ ماء العینین به سلطان مولای عبدالعزیز، که در آن اشاره‌ای به بیعت صحراوی شده است: الحمد لله و صلی الله علی سیدنا محمد و علی آله و صحبه و سلم، ستایشی از آن کسی که برای مؤمنان پناهگاهی قرار داد که به آن پناه می‌برند، او از نسل پیامبر برگزیده است که نزد اوست، و اما بعد. و هنگامی که خداوند مقدر فرمود که پیوند امت مغرب دوباره برقرار شود، و با بازگشت وحدت ملی به آن بخشیده است، آن هم تحت پرچم حامی قلمرو کشور و هدایت‌گر ملت او به راه‌های رستگاری، و برآورنده آمال و آرزوها، امیرالمؤمنین سرور و مولای ما الحسن الثانی؛ و ما - یعنی قبایل اولاد دلیم، و الرقیبات، و آیت الحسن، و السکارنة، و العروسیین، و الزرکیین، و آل الشیخ ماء العینین، و اولاد تدرارین، و یکوت و آیت باعمران، و آل محمد سالم، و آل بارک الله، واد یقب، و تندغ، و الفویکات، و ایمراکن - ساکنان وادی الذهب، از شناخت‌ترین قبایل نسبت به ویژگی‌های شریف و آثار بزرگ و والا هستید، و بیشترین قدردان تلاش‌هایی هستیم که در راه آزادی میهن انجام شده، و کوشش‌های ستوده‌ای که برای تحقق وحدت صورت گرفته، و توجهاتی که برای ارتقای ملت و شادمانی رعیت صرف شده است؛ بزرگان، دانشمندان، اشراف، سران، مردان و زنان، بزرگسالان و کودکان ما گرد هم آمدند، پس دیدگاه ما که هیچ اختلالی در آن راه ندارد متحد شد، و کلام ما که بر گمراهی جمع نمی‌شود، بر این امر همسو گشت که بیعت را برای امیرالمؤمنین و حامی حریم وطن و دین، سرورمان الحسن الثانی که خداوند او را به هفت آیه (سبع المثانی) حفظ نماید، تجدید کنیم؛ همان بیعتی که پدران و نیاکان ما با پدران و نیاکان بزرگوار او - که خداوند روحشان را در دار السلام بیامرزد - بیعت کردند.