خلاصه ماشینی:
شک نیست که دین یهودی در میان بنی اسرائیل در سرزمین فلسطین پدید آمد و از آنجا توسط تلاش هایی که پیروان این دین در ابتدا انجام دادند، در سراسر جهان منتشر شد، اما نکته مهمی که باید بدانیم این است که یهودیان در آلمان و کشورهای اسلاو، گروههایی از آلمانیها و اسلاوها هستند که از قرن سوم پیش از میلاد به دست همان مبلغان، دین یهودی را پذیرفته اند؛ همان گونه که عقل نمی پذیرد یهودیان یمن، مصر و سرزمین حبشه، که همگی مناطقی هستند که در همان زمان بسیار دور دین یهودی در آنها منتشر شده است، از اصل فلسطینی باشند؛ و خود دانشمندان یهودی نیز این نظر را تایید کرده اند.
سپس صهیونیسم از سال 1881 م، زمانی که تعداد زیادی از آنها بر اثر کشتارهایی که پس از ترور تزار روسیه متحمل شدند، مجبور به کوچ از روسیه شدند، بیشتر در میان یهودیان نفوذ کرد و گسترش یافت 18، و با تشکیل انجمنهای «دوستان صهیون» که مسئله اسکان یهودیان در فلسطین و تسخیر آن از طریق مهاجرت را به عنوان یک احتمال عملی مطرح کردند، گسترش یافت؛ همچنین احیای زبان عبری را برای تبدیل شدن به زبان اکثریت یهودیان به جای «یدیش» مورد مطالعه قرار دادند و جنبش «بیلو» موفق شد بیست مستعمره یهودی را در سالهای اولیه صهیونیسم ایجاد کند که مراکز اصلی استعمار کشاورزی صهیونیستی در مراحل بعدی را تشکیل دادند 19.
اما صهیونیسم مذهبی در سال 1902 م با تشکیل جنبش (مزراحی) تحت شعار «ارض اسرائیل برای ملت اسرائیل بر اساس شریعت تورات اسرائیل» و تحت شعار دیگر «تورات و کار» شکلی سازمانی به خود گرفت؛ این گروه معتقدند که یهودیان ملتی متمایز از دیگران هستند، زیرا به زعم آنها خداوند خود بنیانگذار آن است، و وحدت وجود یهودی در پیوند میان یهودیان، تورات و فلسطین تجلی مییابد، چرا که این پیوند است که نبوغ یهودیان را شکوفا میکند.