چکیده:
قرارداد تأمین مالی مشترک از جمله قراردادهای بانکی محسوب میشود که نقش مهمی در تأمین مالی پروژههای بزرگ دارد؛ پروژههایی که نیازمند نقدینگی مالی بسیار زیادی هستند که از توانایی یک بانک واحد برای پوشش آن فراتر میرود، چه به دلیل کمبود منابع مالی و چه به دلیل تمایل بانکها به عدم تجاوز از سقفهای اعتباری تعیین شده قانونی. از این رو، بانک به همکاری با سایر بانکها متوسل میشود تا با هدف ارائه تأمین مالی با نرخ بهره متغیر اقدام کند، که این امر فرصتی را برای بانکهای خواهانِ اعطای تأمین مالی فراهم میآورد تا از منابع مالی مازاد خود سرمایهگذاری کنند و همچنین فرصت تنوع بخشیدن به سرمایهگذاریهای خود را برای آنها فراهم میسازد، بهویژه زمانی که فعالیت وامگیرنده در یک منطقه جغرافیایی خاص و متمایز از مناطقی که بانکها خدمات خود را در آن ارائه میدهند، متمرکز باشد.
خلاصه ماشینی:
همچنین این دو متفاوت هستند از این جهت که قرارداد مشارکت بانکی دارای تعدد قراردادها است، یعنی وامگیرنده قراردادهای متعددی را منعقد میکند، به طوری که روابط مشارکت بین وامگیرنده اصلی و بانکهای مشارکتکننده از طریق تعدادی قرارداد به تعداد مشارکتکنندگان در تأمین مالی قرض سازماندهی میشود، و ممکن است وامگیرنده اصلاً از وجود این مشارکتکنندگان مطلع نباشد و رابطه قراردادی مستقیمی با آنها نداشته باشد؛ در حالی که میبینیم قرارداد تأمین مالی مشترک توسط یک سند قراردادی واحد اداره میشود که از یک سو بین بانکهای مشارکتکننده (از جمله بانک سازماندهنده قرارداد قرض جمعی) و از سوی دیگر با وامگیرنده منعقد میگردد و بین آنها یک رابطه ٢٢٠ Vol 6, No 8, 2020 احکام قرارداد تأمین مالی مشترک قراردادی مستقیم است و به این ترتیب، وامگیرنده را قادر میسازد تا مبالغ هنگفتی را از چندین وامدهنده در قالب یک توافقنامه واحد دریافت کند، در حالی که تمامی جزئیات تنظیمی و عملیاتی را به بانک وکیل تحویل میدهد؛ این امر او را از پرداخت سودها و هزینههای مختلف به بانکهای متعدد که باعث افزایش هزینه استقراض او میشود، مصون میدارد و در نتیجه تعداد اسناد مورد استفاده را کاهش میدهد، زیرا برخورد با مجموع بانکها به جای برخورد مکرر با تعدادی از آنها برای دریافت همان مبلغ، بهتر است؛ علاوه بر این، مذاکره را نیز به جای مذاکرات مکرر با تعدادی از وامدهندگان، تنها در یک مرحله یکپارچه میکند.