Abstract:
در این مقاله سعی ما بر آن است تا مسئله سرگردانی روایی متن روب گریه، نحوه تجلی آن و شیوهای که از خلال آن نویسنده، خواننده را به سرگردانی سوق میدهد مورد بررسی قرار دهیم. با مطالعه داستان «در هزارتو» (۱۹۵۹) مشاهده خواهیم کرد که چگونه مکانیسم نوشتار رمان منجر به سرگردانی خواننده میشود. «در هزارتو» داستان سربازی است بینام و تنها، که قبل از حضور ارتش دشمن، به شهری ناآشنا میرسد. در واقع، روب گریه سرگردانی سربازی را به تصویر میکشد که در اوج شکست ارتش، قدم در این فضای پیچ در پیچ مینهد. سرگردانی این سرباز در هزارتوی کوچههای شهر استعارهای زیبا از متنی است که به روی خود بسته میشود، تمثیلی که نظام موجود در آفرینش رمانگونه را زیر سوال میبرد. بررسی و تحلیل این رمان باعث آشکار ساختن ترفند نوشتاری نویسنده میشود. بنابراین، در این مقاله سعی میکنیم تاثیر سرگردانی خلق شده با نوشتار روب گریه را مورد بررسی قرار دهیم؛ و دریابیم که زبان و نوشتار روب گریه با دنیای رمانگونه او همگونی دارد، دنیایی که در آن روب گریه استاد بیچون و چرای بازی تکنیکهای روایتپردازی است.
Machine summary:
در واقع، سرگردانی این سرباز در خیابانهای هزارتو مانند فضای خصمانه یک شهر ناشناخته، استعاره زیبایی از متنی است که بر خود بسته میشود و هرگونه نظم ممکن را که بر خلق رمانتیک اعمال شده، زیر سوال میبرد.
برای انجام این کار، ما تلاش خواهیم کرد تا رمان در هزارتو اثر روب-گریه، نوشته شده در سال 1959 را تحلیل کنیم و از این طریق رابطه میان ادبیات و مشارکت خواننده در بازسازی متن و مسئله سرگردانی متنی و روایی موجود در تمام طول روایت روب-گریهای را برقرار سازیم.
خوانش روایتشناختی در هزارتو به ما نشان میدهد که برای آغاز جستجوی هویت در سطحی دیگر، «منِ» اولیه رمان جهانی تخیلی را تصور میکند که شامل یک شخصیت اصلی (سرباز) است که مأموریتی بر عهده دارد.
در پایان رمان، در لحظه مرگ سرباز، «منِ» اولیه به «منِ» روایت شده در داستان تبدیل میشود و او نیز به نوبه خود مأموریت سرباز را بر عهده میگیرد و بدین ترتیب یک جهان خیالی را به تجربهای برای زیستن تبدیل میکند.
درست است که «منِ» اولیه به «منِ» روایت شده در داستانی که خود تازه تصور کرده تبدیل میشود، و به نظر میرسد این تغییر هویت به نوعی ناشی از مرگ سرباز باشد.
این همان عنصری است که اکنون راوی به آن چنگ میزند؛ با روایت اینکه به سمت شهر میرود، در حالی که تصریح میکند شهر در پشت سر او قرار دارد، او این امر خیالی زیسته را با ایجاد یک روند برای زیستن پذیرفته است: اینجا و اکنون، من در برابر منظومه وسیعی از امور خیالی قرار دارم، که شاید کاملاً خیالی نباشد زیرا بسته وجود دارد.