Skip to main content
فهرست مقالات

مقایسه نیمرخ عضلانی اسکلتی افراد سالمند با و بدون سابقه افتادن

نویسنده:

(9 صفحه - از 73 تا 81)

اهداف: در پژوهش حاضر نيمرخ عضلاني–اسكلتي افراد سالمند با و بدون سابقه افتادن مقيم آسايشگاه هاي شهرستان رشت مورد مقايسه قرار گرفت. مواد و روش ها: آزمودني هاي اين مطالعه شامل 54 نفر از سالمندان زن و مرد 60 سال و بالاتر بود. به طور كلي 16 نفر به عنوان سالمندان باسابقه افتادن در طول يك سال اخير با ميانگين±انحراف معيار سني 90/9±79 سال، قد 103/0±51/1 متر و وزن 12/11±03/60 كيلوگرم و 38 نفر به عنوان سالمندان بدون سابقه افتادن با ميانگين±انحراف معيار سني 16/8±16/70 سال و قد 11/0±56/1 متر و وزن 93/14±6/65 كيلوگرم در پژوهش شركت كردند. متغيرهاي قوس كف پا، فاصله دو كنديل ران، كايفوز، لوردوز، انعطاف پذيري و توانايي راه رفتن به ترتيب به وسيله خط كش، كوليس، خط كش منعطف، آزمون خمش و رسش و پرسشنامه ارزيابي عملكردي راه رفتن اندازه گيري شد. براي تجزيه و تحليل داده ها از نرم افزار SPSS و آزمون تي مستقل استفاده شد و سطح معناداري در اين مطالعه 05/0 در نظر گرفته شد. يافته ها: در گروه سالمندان باسابقه افتادن ميانگين و انحراف معيار متغيرها بدين ترتيب بود: شاخص توده بدني 35/3±95/25 كيلوگرم بر مترمربع، قوس كف پا 34/4±94/9 ميلي متر، انعطاف پذيري 38/6±25/8 سانتي متر، لوردوز 48/9±86/20 درجه، كايفوز 98/14±07/35 درجه. در گروه سالمندان بدون سابقه افتادن نيز ميزان اين متغيرها به شرح ذيل بود: شاخص توده بدني 12/5±87/26 كيلوگرم بر متر مربع، قوس كف پا 60/5±95/10 ميلي متر، انعطاف پذيري 24/5±16/8 سانتي متر، لوردوز 78/14±66/26 درجه و كايفوز 84/9±11/41 درجه بود. اين دسته از متغيرها در دو گروه تفاوت معناداري نداشتند، ولي در آزمون هاي ارزيابي عملكردي راه رفتن و فاصله دو كنديل ران، تفاوت معنادار مشاهده شد. در گروه سالمندان باسابقه افتادن، فاصله دو كنديل ران و آزمون ارزيابي عملكردي راه رفتن به ترتيب 38/2±74/2 سانتي متر و 09/7±50/12 و در گروه سالمندان بدون سابقه افتادن، فاصله دو كنديل ران و آزمون عملكردي راه رفتن به ترتيب 4/1±20/1 سانتي متر و 49/5±63/23 به دست آمد. بر اين اساس، در گروه سالمندان باسابقه افتادن، فاصله دو كنديل ران بيشتر و سطح عملكرد پايين تر بود (05/0P≤). نتيجه گيري: يافته ها نشان داد كه هيچ يك از متغيرهاي ارتفاع قوس پا، انعطاف پذيري، لوردوز و كايفوز در دو گروه مورد مطالعه با هم اختلاف آماري معناداري نداشته اند؛ در حالي كه دو گروه در فاصله دو كنديل ران و عملكرد راه رفتن با هم اختلاف معناداري داشته اند. به نظر مي رسد پرسشنامه عملكردي راه رفتن و اندازه گيري فاصله دو كنديل ران بهترين عوامل براي تفكيك دو گروه بوده است؛ بنابراين، شايد بتوان از اين روش ها به عنوان روشي مناسب در پيش بيني و به دنبال آن پيشگيري از افتادن سالمندان استفاده كرد.


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.