Skip to main content
فهرست مقالات

تحلیلی پیرامون سخت گیری اثبات جرایم در فقه امامیه

نویسنده:

علمی-پژوهشی (وزارت علوم)/ISC (11 صفحه - از 139 تا 149)

کلیدواژه ها :

کرامت انسانی ،فقه امامیه ،حقوق کیفری اسلام ،متهم

Accused ،Islamic criminal law ،Human generosity ،Fiqh Imamiyah

کلید واژه های ماشینی : جرایم ، اسلام ، شریعت اسلام ، متهم ، سخت‌گیری اثبات جرایم ، امام ، کرامت انسانی ، اقرار ، شهادت ، حفظ کرامت انسانی متهم

شریعت اسلام با این‌که بنای قوانین و احکام خود را بر تسامح و تساهل پایه‌گذاری کرده است، در اثبات جرایم، سخت‌گیری را مورد تاکید قرار داده و از آن به عنوان راهکاری در جهت حمایت از متهم و جامعه سود برده است. در واقع شریعت به واسطه‌ی این راهکار می‌کوشد تا متقن‌ترین دلایل در عداد دلایل مثبته‌ی جرم قرار گیرد تا بدین طریق از یک سو منکرات و زشتی‌هایی که در جامعه رخ می‌دهد، پوشیده بماند؛ آبروی افراد- که حفظ آن یکی از مقاصد شریعت اسلام است- لکه‌دار نشده و حرمتشان به آسانی هتک نشود و کرامت انسانی آنان محفوظ باشد و از سوی دیگر، مانع اشاعه‌ی فحشاء و زشتی‌ها در جامعه گردد؛ چرا که آشکار شدن و کشف جرم، با انتشار اخبار مربوط به آن همراه است. در نتیجه اگر اخبار وقوع جرم در میان مردم پی در پی منتشر شود، بزرگی گناه در نظر عامه‌ی مردم شکسته شده، قبح و زشتی جّرم از اذهان عموم زدوده می‌شود و در نتیجه آلودگی به آن را آسان و ساده می‌نماید و این خطرناکترین پدیده‌ای است که امنیت و نظام جامعه را تهدید می‌کند.

خلاصه ماشینی:

"در این میان ، حقوق کیفری اسلام نیز از این امر مستثنی نبوده و از اصول و قواعد مختلفی در جهت حمایت از متهم و به تبع آن حفظ امنیت جامعه بهره جسته است ؛ از جمله ی این قواعد و اصول می توان به اصل برائت و نیز قاعده ی «تدرء الحدود بالشبهات » اشاره کرد که علماء در خصوص هر یک به صورت مبنایی به تفصیل سخن گفته اند، اما در رابطه با سخت گیری اثبات جرایم و این که شریعت از این راهکار چه اهدافی را در قوانین کیفری خود دنبال می کند، تاکنون از طرف اندیشمندان به طور مستقل مورد توجه قرار نگرفته است . بنابراین سخت گیری در اثبات جرایم علاوه بر این که منجر به حفظ آبرو و حیثیت افراد و خانواده هایشان میشود و باب ایراد تهمت های ناروا به افراد را می بندد، مانع عملی شدن مجازات نیز خواهد بود؛ مجازاتی که حتی در پایین ترین مرتبه ی خود خصوصیتی از تحقیر را به همراه دارد و این در واقع اقدامی علیه حرمت ، عزت و کرامت نفس آدمی است ؛ کرامتی که حفظ آن از اصولی است که در اخلاق اسلامی بر آن تأکید شده است و این معنا در کلام گهربار امام علی(ع ) در وصیت نامه ی خویش به امام حسن (ع ) تجلی یافته است که فرمود: «نفس خویش را از هر پستی گرامیدار» (نهج البلاغه ، نامه ی ٣١)."


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.