Skip to main content
فهرست مقالات

ارزیابی حساسیت اراضی منطقه جازموریان به بیابان زایی

نویسنده:

علمی-پژوهشی (وزارت علوم)/ISC (14 صفحه - از 31 تا 44)

بیابان زایی پدیده ای است که براثر فرایندهای اقلیمی و فعالیت های بشری در مناطق خشک و نیمه خشک رخ داده و سبب کاهش توان تولیدی اکوسیستم و زوال پتانسیل اراضی می گردد. در این پژوهش، مورد (ESAs) پتانسیل بیابان زایی حوزه آبخیز جازموریان با استفاده از مدل حساسیت تخریب اراضی ارزیابی قرار گرفت. به این منظور، ابتدا نقشه واحدهای کاری با استفاده از روش طبقه بندی بیشترین ماهواره لندست 8 (سال 2015 ) استخراج گردید. سپس در OLI شباهت از تصاویر چند طیفی سنجنده هر واحد کاری، شاخص های مربوط به هر یک از معیارهای اقلیم، خاک، پوشش گیاهی و مدیریت بر اساس روش شناسی مدل و نظر کارشناسی ارزش گذاری شد و از میانگین هندسی شاخص های مربوط به هر یک از معیارها، وضعیت بیابان زایی بر اساس آن معیار و از میانگی نگیری هندسی معیارها، نقشه به دست آمده را در ESAs وضعیت فعلی بیابان زایی ترسیم گردید. نتایج حاصل از ارزیابی، دامنه ارزش 1 برآورد نمود که بیانگر پتانسیل بحرانی بیابان زایی در منطقه می باشد، به طوری که / 1 تا 72 / محدوده 46 طبقه بندی شده است. (C و ( 3 (C 3136 و 12299 کیلومتر از وسعت منطقه، به ترتیب در طبقه بحرانی ( 2 (ESAI=1/ و نواحی ارگ و تپه ماسه ای ( 72 (ESAI=1/ پلایا ( 78 ،(ESAI=1/ اراضی شور و رسی ( 83 بیشترین امتیاز را کسب نموده اند که نشان از حساسیت بالای این نواحی به بیابان زایی می باشد. همچنین دو معیار کیفیت اقلیم و مدیریت بیشترین امتیاز را به خود اختصاص داده اند، لذا در اولویت قرار دادن این معیارها و افزایش سهم آن ها در خصوص ارائه مدل های منطقه ای و روش های ارزیابی بیابان زایی در منطقه و تدوین برنامه های مدیریتی بیابان زدایی، از ضرورت بیشتری برخوردار است.


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.