اصل تعهد به اطلاع‌رسانی در پرتو آرای زیست‌محیطی دیوان بین‌المللی دادگستری مقاله

مطالعات حقوق انرژی پاییز و زمستان 1403 - شماره 20 رتبه: ب/ISC (‎33 صفحه - از 162 تا 194 )

کلیدواژه ها: آرای دیوان بین المللی دادگستری اصول حقوق بین الملل محیط زیست ملاحظات زیست محیطی اصل اطلاع رسانی رویة دیوان بین المللی دادگستری The principle of Notification Jurisprudence of International Court of Justice Principle of Environmental Law environmental considerations judgments of the International court of justice اطلاعات دیوان بین‌المللی دادگستری دیوان محیط زیست حقوق بین‌الملل محیط زیست اطلاع‌رسانی تعهد

fa en

چکیده:

اصل تعهد به اطلاع‌رسانی یکی از اصول حقوق بین‌الملل محیط‌زیست است که به تعهد کلی یک دولت برای ارائۀ اطلاعات دربارة یک یا چند موضوع به‌صورت موقت به دولت دیگر، به‌ویژه درزمینة اطلاعات علمی یا فعالیت‌های خاص و فنی، اشاره دارد. اهمیت جهانی این اصل در رویۀ داوری بین‌المللی، در اختلاف میان اسپانیا و فرانسه موسوم به قضیۀ «دریاچۀ لانو» موردتوجه قرار گرفت و در بسیاری از اسناد الزام‌آور و غیرالزام‌آور حقوق بین‌الملل تصریح شد. آغازگر آن را می‌توان اعلامیۀ استکهلم 1972 دانست. این نوشتار به‌دنبال پاسخ به این پرسش کلیدی است که «اصل تعهد به اطلاع‌رسانی چگونه در حقوق بین‌الملل و رویة قضایی دیوان بین‌المللی دادگستری شناسایی شده و چه نقشی در دعاوی و پرونده‌های نوظهور دیوان ایفا می‌کند؟» بررسی رویۀ قضایی دیوان نشان می‌دهد که این تعهد نه‌تنها در چهارچوب حقوق بین‌الملل محیط‌زیست، بلکه در پرتو اصول حقوق بین‌الملل، ازجمله اصل هم‌جواری، اصل همکاری و اصل احتیاط، معنا می‌یابد.

چکیده:

IntroductionThe principle of the obligation to notify and provide information is one of the fundamental principles of international environmental law. It refers to the general obligation of a state to communicate relevant information on one or more issues in a timely manner to another state, particularly regarding scientific data or specific technical activities. In other words, in international law, the obligation to provide information is considered a basic duty of states in their international relations, especially significant in the field of transboundary environmental protection. This obligation requires states to furnish necessary information to other interested states when their activities may cause harm to the environment of other countries or to areas under international jurisdiction.The obligation to provide information may relate either to general and undefined matters or to specific and well-defined issues. The growing international recognition of this principle was first highlighted in the arbitration between Spain and France in the Lake Lanoux Case. It has since been explicitly affirmed in numerous binding and non-binding instruments of international law, the earliest of which can be traced back to the 1972 Stockholm Declaration.This article examines the recognition and application of the principle of notification by the International Court of Justice (ICJ) and its place in the Court’s jurisprudence. Through a library-based legal analysis of ICJ judgments and advisory opinions, it seeks to answer the key question: How has the principle of the obligation to notify been recognized in international law and ICJ jurisprudence, and what role does it play in emerging ICJ disputes and cases?In the Corfu Channel case, the ICJ highlighted the connection between the duty to inform and fundamental humanitarian considerations. Similarly, other cases analyzed in this article demonstrate the relationship between the notification obligation and environmental protection — such as the Legality of the Threat or Use of Nuclear Weapons advisory opinion and the Nuclear Tests case — as well as its link to the principles of cooperation and good neighborliness in the Gabcikovo–Nagymaros Project and Pulp Mills on the River Uruguay cases. The Court has also emphasized this obligation in relation to state sovereignty in disputes such as the Nicaraguan Coast, and in various boundary and transboundary cases between Costa Rica and Nicaragua. Across all these opinions, the Court consistently affirms that the duty to notify constitutes a key element of international environmental law, requiring states to provide relevant information to affected or potentially affected states whenever their activities may harm the environment of other states or areas under international jurisdiction.MethodologyThis study employs a library-based research method to collect and analyze information on the ICJ’s decisions concerning the principle of the obligation to notify. These decisions are examined through comparative legal analysis alongside related international instruments and scholarly works. The research aims to promote transparency, access to environmental information, and public participation in decision-making processes at both national and international levels. The authors argue that combining analytical and comparative methods leads to more accurate and effective outcomes, while also benefiting from the insights of previous academic studies and relevant case analyses.ConclusionsExamining the ICJ’s treatment of the principle of notification contributes to strengthening transparency, access to environmental information, and public participation in environmental decision-making processes at both domestic and international levels. A review of ICJ jurisprudence shows that this obligation is not limited to international environmental law; it is also closely linked to general principles of international law such as good neighborliness, cooperation, and precaution. The findings of this research help clarify the environmental responsibilities of states and contribute to reinforcing the legal regime governing international environmental protection.

خلاصه ماشینی:

درنهايت ، ديوان داوري به نفع فرانسه رأي داد و موارد زير را اعلام کرد؛ الف ) پروژة فرانسه نقض حقوق بين الملل نيست ؛ زيرا جريان آب به اسپانيا حفظ شده و هيچ تغييري در مقدار يا کيفيت آب ايجاد نشده است ؛ ب ) فرانسه تعهد خود به اطلاع رساني و مشورت با اسپانيا را رعايت کرده است ؛ ج ) حقوق کشور بالادست در استفاده از منابع آبي مشترک محفوظ است ؛ به شرطي که اصل آسيب ناپذيري و تعهد به همکاري رعايت شود (رمضاني قوام آبادي ، ١٣٨٦: ٦٥)؛ د) اجراي پروژة پيشنهادي فرانسه بدون توافق قبلي با دولت اسپانيا، نقض مفاد معاهدة ١٨٦٦ ميان دو کشور و موافقت نامة تکميلي آن محسوب نمي شود؛ هـ) تعهد دولت ها به همکاري و اطلاع رساني دربارة پروژه هايي که بر آب هاي مشترک تأثير مي گذارند، ايجاب مي کند که مشورت ها و مذاکرات بين دولت ها بايد واقعي و با حسن نيت انجام شود، نه صرفا تشريفاتي ؛ و) براساس مفاد معاهدة ١٨٦٦، دولت فرانسه موظف بوده است که اطلاعات کافي را در اختيار دولت اسپانيا قرار دهد و امکان مذاکره دربارة پروژه را فراهم کند؛ ز) در حقوق بين الملل ، حق توسعه و بهره برداري از منابع طبيعي يک کشور بايد با تعهدات بين المللي آن کشور متوازن باشد (٢٠-١٩٥٧١٤,Lake Lanoux Case). (Reports, Preliminary Objection, 1949, 9- مطالعات حقوق انرژي، دوره ١٠، شماره ٢، پاييز و زمستان ١٤٠٣ در نهايت ، ديوان در رأي خود اعلام کرد که اصل اطلاع رساني ايجاب مي کند دولت ها در صورت آگاهي از خطرات بالقوه اي که ممکن است به ديگر کشورها آسيب برساند، اقدامات لازم براي تبادل و انتقال اطلاعات را به موقع انجام دهند (٢٧-١٠ :١٩٤٩,ICJ Rep).

دریافت فایل ارجاع :
(پژوهیار, , , )

لینک کوتاه:

ورود / عضویت

برای مشاهده متن مقاله و یا دانلود آن لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.

ورود