Skip to main content
فهرست مقالات

جنبه نمادی رنگ در متن های پهلوی

نویسنده:

مترجم:

ISC (9 صفحه - از 64 تا 72)

کلید واژه های ماشینی : رنگ، نماد، اوستا، اسطوره، نمادی رنگ در متن، سرخ، سیاه، رنگ سرخ، جامه، مغرب

خلاصه ماشینی:

"بدین سان، دیوان از سوی خراسان (شمال شرقی) می‌تازند، پس در آن جا نشان سیاه پدیدار می‌شود (3، 13)؛ رومیان طبعا از مغرب می‌آیند و سرخ کلاه، سرخ سلاح و سرخ درفش باشند (3، 3)؛ از مشرق، سپاه دوست به یاری ایرانیان خواهد آمد که سپاهیان آن با درفشی از پوست ببر (= سگ آبی) و کتان سفید به پیش می‌آیند (3، 22). ایرانیان رنگ سفید را، در معنی وسیع آن، نماد خیر، نیکی، نیک‌بختی و سیاه را نماد شر، فقر، بدبختی و سرخ را نماد خون، نیرو و توان می‌دانند که هم مثبت است و هم منفی و می‌توان آن را رنگی دومعنایی شمرد. در اسطوره ایرانی، فراز، آن جا که بهشت است و هرمزد در آن به‌سر می‌برد، با روشنایی پیوند دارد که همان رنگ سپید است (دینکرد کتاب 3، 74) و فرود، آن جا که دوزخ است و جایگاه اهریمن، با تاریکی مربوط است یعنی رنگ سیاه (دینکرد کتاب 3، _______________________________ 12 ) توجیه مفهوم رنگ چهارگوشه جهان با رنگ کواکب آسمانی متناظر با آنها میسر نیست؛ زیرا، در منابع اوستایی و پهلوی، به رنگ ستارگان تیشتر(Sirius)، ونند(Vega)، سدویس(Antares)، هفتورنگ(Major Ursa) اشاره نشده است. á نیز 26 ) درباره عروج (سفر) به جهان دیگر، در ارداویراف نامه، اثر متأخر زردشتی، به شکل گسترده‌ای صحبت شده است و، در آن، جامه‌ها و دیگر صفات مشخصه اورمزد و اهلوان در بهشت زرین خوانده شده است نه سفید (بسنجید با: دینکرد، کتاب 3، 192)."

  • دانلود HTML
  • دانلود PDF

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.