Skip to main content
فهرست مقالات

آواشناسی سنسکریت، چینی و ژاپنی

نویسنده:

(18 صفحه - از 47 تا 64)

کلید واژه های ماشینی : سنسکریت ، ژاپنی ، آوانویسی ، فارسی ، تلفظ ، واژگان ، آوانویسی واژگان و نام‌های چینی ، همخوان‌ها ، آوانویسی نام‌ها و واژگان بیگانه ، زبان

خلاصه ماشینی:

"همخوان‌ها 12345 حلقی:nghgkhk ککگگ کامی:ñjhjchc چچججن + ی (ñ مثلprajñà :پرجنیا) مغزی:ndhdtht دندانی:ndhdtht تتددن لبی:mbhbphp پپببم حروف نیم واکه:vyir رلیو حروف دمیده یا صفیری:hsss شش(تقریبی)سهـ h ، در ستون 2 و 4 دسته همخوان‌ها، هـ نیست که به آن حرف اضافه شده باشد، مثلا khدو حرف (ک + هـ) نیست، بلکه یک حرف است با صدایی خاص که تلفظ آن برای ما فارسی زبانان، و به طور کلی ایرانیان، دشوار است. 6) uei و uen و iou هرگاه پس از همخوان قرار بگیرند به صورت ui، un و unنوشته می‌شوند، ولی در خواندن همان تلفظ را دارند؛ مثلا Tuei، Tui تویی خوانده می‌شود. 10) مسئله تن (tone)های چهارگانه، که با چهارنشانه روی واکه‌ها مشخص می‌شود، در معانی واژگان چینی نقش مهمی دارد؛ مثلا واژه bao با چهار تن متفاوت چهار معنی مختلف می‌گیرد: (1) پیچیدنbào نازک، لاغرbáo پر، پرخوردنbåo روزنامهbào در فرهنگ‌های چینی که آوانویسی پین‌یین دارند، یا در کتاب‌های آموزش زبان چینی، کاربرد این نشانه‌های چهارگانه و رعایت تلفظ آنها الزامی است، اما در فارسی‌نوشت آنها از این نشانه‌ها استفاده نمی‌شود و دانستن و رعایت تن‌های چهارگانه لزومی ندارد. اما هنگامی که این صدا در کنار ـ و قرار گیرد آوانویسی آن نام یا واژه را دشوار می‌کند: مثل Joei و Koei به شکل جوئی، جوئه‌یی و جوای نادرست خوانده می‌شود. ندارند و کمابیش مثل آوانویسی آنها در فارسی خوانده می‌شوند، گو این‌که در زبان ژاپنی ادای مخارج حروف با کم‌ترین حرکات لب و دهن همراه است، تقریبا به خلاف ما."


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.