تعیین درجه توسعه نیافتگی شهرستان های استان اصفهان با تکنیک تاکسونومی عددی - پایگاه مجلات تخصصی نورSkip to main content
فهرست مقالات

تعیین درجه توسعه نیافتگی شهرستان های استان اصفهان با تکنیک تاکسونومی عددی

نویسنده:

علمی-پژوهشی/ISC (16 صفحه - از 39 تا 54)

کلیدواژه ها :

تاکسونومی عددی ،استان اصفهان ،شاخص توسعه ،درجه توسعه نیافتگی

کلید واژه های ماشینی : تعیین درجه توسعه‌نیافتگی شهرستان‌های ، درجه توسعه‌یافتگی شهرستانهای استان اصفهان ، توسعه ، درجه توسعه‌نیافتگی شهرستان‌های استان اصفهان ، تعیین درجه توسعه‌نیافتگی شهرستان‌های استان ، تعیین درجه توسعه‌یافتگی شهرستانهای استان ، شهر ، درجه توسعه ، شهرستان‌های استان اصفهان ، استان اصفهان با تکنیک تاکسونومی

هر جامعه­ای در راه توسعه تلاش می­کند، زیرا توسعه هدفی است که اکثر مردم آن را ضروری می دانند. پیشرفت اقتصادی تنها یکی از جنبه های توسعه است­؛ به این مفهوم که توسعه صرفا پدیده ای اقتصادی نیست. بسیاری از جوامع به منظور تقویت پایه­های توسعه و رفع و تعدیل عدم تعادل­ها و انبوه مسائل و مشکلات اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی­شان­، بیش از هر زمان دیگری نیازمند برنامه­ریزی و شناسایی امکانات و منابع بالفعل و بالقوه شان هستند. این مقاله با به کارگیری روش تاکسونومی عددی، در گام اول به تعیین درجه توسعه یافتگی شهرستانهای استان اصفهان در سال 1385 با استفاده از 33 شاخص پرداخته ، سپس به مقایسه اجمالی آن با درجه توسعه یافتگی این شهرستانها در سال 1375 با استفاده از 18 شاخص مشترک می پردازد تا از این رهگذر به مشخص کردن میزان تغییر در درجه توسعه نیافتگی هر یک از شهرستان­ها دست ­ یابیم و در ادامه با ارائه راهکارهایی به کاهش فاصله شهرستانهای استان کمک شود. نتایج، گویای آن است که شهرستانهای آران و بیدگل و اصفهان، توسعه­ یافته­ترین و فریدونشهر توسعه نیافته­ترین در سال 1385 شناسایی شده­اند، در حالی که در سال 1375 دو شهرستان کاشان و فریدونشهر به ترتیب برخوردارترین و غیر برخوردارترین شهرستانهای استان از لحاظ درجه توسعه یافتگی بوده­اند.

خلاصه ماشینی:

"5- پیشنهادها به منظور بهتر نمودن وضعیت شهرستان‌های استان می‌توان راهکارهای زیر را ارائه نمود: - تلاش در جهت انطباق برنامه‌ریزی بخشی با نظام برنامه‌ریزی فضایی؛ - تقویت و شـفافیت نظام و روش برنامه‌ریزی و نیز هدایت و مدیریت درست آن در ســطح کشور و به‌ویژه استان؛ - بهبود روند برنامه‌ریزی در کلیه سطوح و بایگانی نشدن طرح های توسعه و عمران؛ - اتخاذ استراتژیهای محرومیت زدایی در این شهرستان‌ها بگونه‌ای که زمینه لازم جهت ارتقاء این شهرستان‌ها به حد متوسط استان فراهم شود؛ - کنترل جمعیت به منظور ایجاد تناسب بین ظرفیت‌ها و پتانسیل‌های موجود در شهرستان با جمعیت آن؛ - بررسی و شناخت نقاط ضعف و شناسایی شاخص‌هایی که در شهرستان‌‌های توسعه نیافته در سطح پایین‌تری قرار دارند تا بتوان از این طریق بینش و روشنگری‌های لازم برای تقویت و تسریع محورهای توسعه این شهرستان‌ها را به مسؤولان و برنامه‌ریزان بخشید؛ - گسترش فضاها و امکانات متناسب با تراکم جمعیتی شهرستان‌ها؛ - با توجه به وضعیت رو به کاهش نسبت جمعیت روستایی به کل جمعیت، پیشنهاد می‌شود که برای فراهم سازی مطلوبیت و ماندگاری توسعه در نقاط روستایی اقدامات اساسی، به ویژه از طریق اجرای برنامه‌های عمرانی صورت گیرد؛ - پدیده کلان شهری(شهر اصفهان در شهرستان اصفهان) به عنوان یک واقعیت پیش رو، مورد توجه محققان، برنامه ریزان و مسئولان امر قرار گیرد و تدابیر اساسی برای شناخت ابعاد آن و‌ برنامهریزی اساسی برای کاهش نابسامانی‌های کلان شهری اتخاذ کرد."

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.