Skip to main content
فهرست مقالات

تسبیح عالم؛ شعور پدیده ها در نگاه مفسران

نویسنده:

(7 صفحه - از 21 تا 27)

خلاصه ماشینی:

"( 7 ) در توضیح آن آمده است: «فلسفة علیا نطق را فصل اخیر انسان می‌دانست، در حالی که ارباب بحث و تحقیق نطق را فصل آخر همة موجودات می‌دانند و نطق کیفی ـ نطقی که از کیفیات مسموعه است ـ مشترک بین همة موجودات می‌باشد؛ با این تفاوت که نطق سایر موجودات از نظر انسان‌های دارای حجاب مخفی و نزد صاحبان بصیرت آشکار است؛ هم‌چنان که از جریان تسبیح سنگریزه در امت پیامبر(صلی الله علیه و آله) به خوبی برداشت می‌شود( 8 ) و ظاهر آن است که نظر دوم مقبول‌تر است؛ زیرا مستند به ادامة آیه ((و لکن لا تفقهون تسبیحهم))، وقتی دو نظریه را در کنار هم بررسی کنیم، اینکه همة موجودات با شعور و آگاهی و با حالت‌هایی که دارند، کشف از وحدانیت رب خود می‌کنند؛ قابل فهم و درک ماست، در حالی که اعتقاد به نطق کیفی داشتن موجودات و اینکه واقعا به همان، ص 655. مضاف بر آنکه علامه(قدس سره) در جایی دیگر از تفسیر المیزان می‌فرماید: بعضی گمان کرده‌اند تسبیح عام از قبیل اصوات است، در حالی که همة اشیاء زبان یا زبان‌هایی دارند که مشتمل بر کلمات وضع شده برای معانی نظیر آنچه انسان دارد، می‌باشد که کشف از ما فی‌الضمیر آن‌ها می‌کند و فقط حواس ما متوجه زبان آن‌ها نیست. ( 1 ) از این‌رو علامه و ملاصدرا از باب جدل تسبیح را اعم از لفظ دانسته‌اند و در واقع و با برهان نظر دوم را قبول دارند، اما در نهایت اینکه موجودات دیگر به الفاظ یا غیر لفظ تسبیح بگویند، در اصل تسبیح تشریعی خللی ایجاد نمی‌کند؛ زیرا مهم آن است که این تسبیح از شعور نشأت بگیرد، ولی چگونگی اظهار آن اهمیتی ندارد و این امر با براهین اقامه شده ثابت گردید."

برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت اقدام فرمایید.