Skip to main content
فهرست مقالات

زبان و ادبیات فارسی: کهن ترین نمونه ی شعر فارسی یکی از خسروانی های باربد

نویسنده:

(5 صفحه - از 28 تا 32)

کلید واژه های ماشینی : شعر ، زبان ، نمونه‌ی شعر فارسی ، سرود ، ساسانی ، وزن ، عروضی ، اسلام ، شاه ، تاریخ

خلاصه ماشینی:

"شادروان علامه قزوینی در این باب بحثی ممتع در بیست‌ مقاله دارد که نظرش از حدود همین شعرها بیرون نیست و آخرین‌ تحقیقی که درباره‌ی شعر دری پس از اسلام شده همان است که‌ آقای دکتر عبد الحسین زرین‌کوب نوشته‌اند و سرود مردم بخارا را درباره‌ی عشق بازی‌های سعید بن عثمان سردار تازی و خاتون‌ بخارا ایشان در کتابی به نام:اسماء المغتالین من الاشراف فی‌ الجاهلیه و الاسلام تألیف ابو جعفر محمد بن حبیب بغدادی‌ متوفی به سال 542 هجری که چند سال قبل در قاهره چاپ شده، یافته‌اند و اندکی از آن سرود را که در آن کتاب آمده نقل کرده‌اند و آن این است:1 کور خمیر آمد خاتون دورغ کنده(؟) و بی‌هیچ تردید این نمونه کهنه‌ترین سرود فارسی دری مربوط به بعد از اسلام است تا آن‌جا که به ما رسیده است و تا آن‌جا که‌ منابع موجود تاریخی گواهی می‌دهند،از شعر یزید بن مفرغ نیز کهنه‌تر است؛زیرا داستانش چند سال پیش‌تر از ماجرای یزید بن‌ مفرغ روی داده است؛اما نمی‌توانیم شعر دری را پدیده‌یی که پس از اسلام به وجود آمده باشد بدانیم؛زیرا این زبان کهنه‌تر از این است و اگر در گذشته بعضی می‌پنداشتند که زبان دری دنباله پهلوی‌ ساسانی است و تصور می‌کردند که از آمیزش زبان پهلوی و تازی به‌ وجود آمده است،امروز ثابت شده و قرائن استوار تاریخی و زبان‌شناسی بر این موضوع تصریح دارند که زبان دری تازه‌یی‌ نیست،بلکه پیشنه‌یی کهن دارد که در عرض زبان پهلوی است و لهجه‌یی مشترک بوده که در مشرق ایران و دربار شاهان بدان سخن‌ می‌گفتند و در این باره از قدیمی‌ترین روزگار مورخان اسلامی مانند این مقفع-به نقل این الندیم-و حمزه اصفهانی در التنبیه علی‌ حدوث التصحیف و یاقوت حموی در معجم البلدان اشاراتی‌ داشته‌اند و زبان رایج و لهجه‌یی عمومی و ادبی بوده که در دوره‌ی‌ ساسانی و اوایل اسلام،درایران شیوع داشته است و گذشته از شواهد تاریخی،از نظر اصول زبان‌شناسی و غوررسی در تاریخ شعر فارسی‌ بعد از حمله‌ی عرب،این موضوع به خوبی روشن می‌شود و وجود آثار فصیح و استواری از شاعران و نویسندگانی چون رودکی و بلعمی‌ نشان می‌دهد که زبان دری رایج و پخته و کامل بوده است تا توانسته‌ در فاصله‌ی کم‌تر از دو قرن آن‌چنان تکامل پیدا کند و نیز عباراتی‌ که از شاهان ساسانی به زبان دری در کتب عربی،مانند المحاسن‌ و الاضداد جاحظ ذکر کرده‌اند،خود گواه این بحث است."


برای مشاهده محتوای مقاله لازم است وارد پایگاه شوید. در صورتی که عضو نیستید از قسمت عضویت)