Abstract:
شیخ ناصر علی سرهندی ملقب به «صائبای ثانی» و متخلص به علی از شاعران معروف پارسی گوی هند در سده یازدهم هجری است که ولادت او در سال ۱۰۴۸ ه.ق در سرهند واقع شده است. وی در میان شاعران پارسی گوی هند از جمله سرآمدان است. ویژگی شعری او داشتن خیالات باریک و بسیار دقیق و دقت در یافتن مضمونهای تازه دیریاب و داشتن زبان ساده متمایل به محاوره است. ناصر علی در قالب قصیده، غزل و مثنوی و رباعی طبع آزمایی کرده است. در قصاید به مدح حاکمان پرداخته و غزلیات او بیانگر احوال عاطفی اوست. ویژگی بارز شعر ناصر علی آن است که او در شعرش بیشتر بر ذوق تکیه داشت تا بر دانش و اطلاع خویش. او پیوسته به ایران و زبان فارسی عشق میورزید و نسبت به حافظ اظهار ارادت میکرد. در این مقاله سعی شده است که به شرح احوال و ویژگیهای سبکی شعر ناصر علی پرداخته شود.
Machine summary:
«دیگری بودن» شامل دوگانگی، یعنی هم هویت و هم تفاوت است، به طوری که هر دیگری، هر آنچه متفاوت از و توسط دیگری طرد شده است، به صورت دیالکتیکی خلق می شود و ارزش ها و معنای فرهنگ استعمارگر را شامل می شود، حتی زمانی که قدرت آن را رد می کند تا مفهوم «دورگه بودن» را تعریف کند، مفهومی مهم در نظریه پسااستعمارگرایی، که به ادغام (یا درآمیختگی) نشان ها و عملکردهای فرهنگی از فرهنگ های استعمارگر و استعمار شده اشاره دارد، با این حال؛ «ادغام» ممکن است واژه ای بیش از حد منظم برای نشان دادن تنوع استراتژی ها، مستاصل یا مکارانه یا خیرخواهانه باشد، که مردم از طریق آن خود را با ضرورت ها و فرصت های تحمیل های فرهنگی کم و بیش سرکوبگر یا تهاجم آمیز تطبیق می دهند، و از طریق الگوهای فرهنگی بیگانه و ساختارهای درک خود زندگی می کنند ساختارهای درک، و در نتیجه چیزی آشنا اما جدید تولید می کنند.
در همان ابتدا، او از چیزهای کوچک نیز آشفته شده بود: برای مثال، تماشای بخشش مبالغ هنگفت توسط همکارانش، فقر در کشور خود را به او یادآوری می کند، و در یک سفر کاری به مانیل، او از اینکه حتی این شهر (شرقی) بسیار ثروتمندتر از لاهور است، مات و مبهوت می شود: من مانند یک دونده استقامتی بودم که فکر می کند اوضاعش خیلی بد نیست، تا اینکه نگاهی به پشت سرش میاندازد و میبیند شخصی که در حال سبقت گرفتن از اوست، نه رهبر گروه، بلکه یکی از عقبماندگان است.